بسم الله الرحمن الرحیم
تریلوژی موسی کلیم الله (به وقت طلوع)
دسته بندی: سینمای ایران
تاریخ تکرار هزاران هزار بار
علی رغم نقد هایی که از جشنواره فجر اومده بود بیرون، و چپ و راست می توپیدن به فیلم موسی، تصمیم گرفتم تا به سینما برم و اونو ببینم؛ اونموقع بود که یه قدم عقب تر گذاشتم و در صندلی گرم و نرم سالن فرو رفتم و گفتم آخیش بالاخره در این سینمای درب و داغون ایران و آن وضعیت شبکه های اینترنتی یه فیلم خوب دیدیم...
فیلم سینمایی که یه اثر فوق ارزشمند بحساب میاد و بتعبیری روح انسان رو تصفیه می کنه؛
در ادامه احتمال اسپویل؛
باید بگم که این فیلم خودش به تنهایی داستانی برای ساخته شدنش داشته کاری به اون ندارم اما آقای کارگردان گام های جسورانه ای برداشته و اونم دنبال روی از سبک مرحوم فرج الله سلحشور هست، این گام ها منجر به تحولی جدید و پایه ریزی های جدیدی در سینمای ایران شد و این یعنی اثر مثبت؛ داستان که آشناست و راوی هم آشنا تر، اینکه قصه ای قرآنی را برای مخاطب که از جهان اسلام باشد بخواهی تعریف کنی نیازی به مقدمه چینی های سنگین و پیچیده ای ندارد و این خیلی خوب بود مستقیم میبردت سر اصل مطلب؛ با کمترین دیالوگ ها بیشترین ارتباط ها را می آفریند،
ابداعی که، در این فیلم برجسته بنظر می رسید استفاده از فناوری (تولید مجازی) بوسیله دیوارهای ویدئویی بود؛ هرچند که، کارگردان حاتمی کیا می خواسته از سینمای پست مدرن فاصله بگیره اما این دم و دستگاه های استدویی دست و پاگیرش بودنه و در مواجه اول از باور پذیری دکور صحنه ها می کاهد، خوشبختانه این قضیه به روند داستان لطمه ای نمی زند،
بنظرم سلحشور حتی تصور نمی کرد که کسی بیاید و از آثارش اقتباس کند، اما این کار انجام شد و سه گانه موسی تا حد زیادی از سریال یوسف صدیق وام گرفته است، و این یعنی هر چقدر هم از لحاظ تکنیکی از غرب هم استفاده کرده اما از لحاظ ساختاری به هویت تاریخی و دینی خود پایبند بوده و تا حدی پیشرفته که یهودیانی که در ایران زندگی می کنند از گروه فیلمسازی بابت ساخت این اثر تشکر کرده اند.
اینکه بوقت طلوع شما را مشحون از معنویات می کند ناشی از اینست که ادبیات داستان با محتوای قرآن و حتی تاریخ ارتباط عاطفی شکل داده است.
