ویرگول
ورودثبت نام
محمدمهدی زبیدی
محمدمهدی زبیدی📍 شفا ته پیاله است... ✒️ اینجا نوشته‌هامو می‌ذارم...
محمدمهدی زبیدی
محمدمهدی زبیدی
خواندن ۲ دقیقه·۲ سال پیش

نوشته هایم برای همه + یارم


در عصر ما معما ها شکل دیگه ای پیدا میکنن، دقیقن نمی دونم چرا و چطور، اما اگه یه روز با یه آدم خیلی عجیب و غریب روبرو بشید تعجب نمی کنید، حتی اگه اون آدم از زمان ما جلو تر یا عقب تر باشه؛ انسان بدنبال یه سری ارزش هاست که هنوز به اونا نرسیده و اگه بگه ارزش ها افول کردن، شفاف میگم حرف مفتی زده؛ بدون ترس اما با استرس زیاد دنبال انجام حرکاتی هستن که ریشه همه شون عقده هست،
قدیما یه چی بین دریانوردا معرف بود به گرداب؛ اینکه وقتی تو دریا بودن، با یه حجم عظیمی از آب روبرو میشدن که به صورت چرخشی سمت پایین میرفت در نتیجه هرچی دور بر اون گرداب بود بلعیده می شد تو آب و جون سالم بدر نمی برد، خوب تو زمان مام طبیعی هست که آدما خواسته یا ناخواسته تحت تأثیر گرداب های دور و برشون قرار بگیرن، هر چند که من اعتقاد دارم، اگه آدم تو کشتی جاشوی خوبی بوده باشه تبدیل به ناخدا میشه و گیر گرداب ها نمی افته؛ خدمه کشتی نباید پُر مدعا باشه، بنظرم باید با همون آرامشی که حین طوفان داره شب رو عرشه کشتی بخوابه و با ستاره ها در و دل کنه، زیر لب زمزمه کنه هم اشکال نداره، چون میگن ستاره ها سرزمین های بهشتین؛ جاشو شاید به خیال خودش،وقتی به خشکی برسه به ستاره ها رسیده، چون اونجا میتونه لیلی ها و زیبارویان لب ساحل رو ببینه؛ فرقی هم نداره شب باشه یا روز، جاشو با یه ولع خاصی تمییز ترین لباس ملوانیشو می پوشه و بعد از پیچوندن ناخدا فورا به استراحتگاه ساحلی میره؛ شاید اون لحظه مث وحشی های آدم ندیده آروم و قرار نداشته باشه اما مطمئن هست که این ستاره های ساحلی برای لحظاتی تسلای دل زخم دیده اش میشن، دریانوردی چیزای زیادی یادشون داده، زندگی در لحظه، امید به زندگی، و شادی تو هر شرایطی؛ انسان ذاتاً به آب نیاز داره، دریا رو نبینه دیوونه میشه، جاشو پیغامای رادیویی را زیر و رو می کنه، یه چی میادش و اونو به فکر فرو میبره، یه پیام در مورد یه دوست قدیمی، کسی که به جبر روزگار رفته بوده زیر پرچم خدمت کنه اونم توی یه صحرای بی آب و علف، توی یه برجک مرزبانی، شب نامه ای به موبایلش می آید که از یارش هست: فرداشب جشن نامزدیمه. خلاصه پاسداشت وطن بی یار مگر ارزش دارد؟ تفنگدار هم یک مراسم محترمانه چاتمه فنگ برگزار می کند (ژ سه) را سر و ته می کنه لوله را به زیر گلو و قنداقه را روی زمین و انگشت شست پا بروی ماشه. باشد گه گاهی هم در دشت از بُرجکی صدای ماشه چکانی می آید...
زندگی بدون آب همینه، تو مغز انسان سرابی از توهم میسازه که با نگاه کردن به اون ارضا نمیشه، خواسته های زورکی آجودان رو به خاک میده، شاید توی بُرجک مرزبانی شمع روشن نشه اما وجودی که شعله ور میشه خود مرزبانه
از شیخ سلامُ الله

داستانداستانکداستان کوتاهعجیب غریب
۴
۱
محمدمهدی زبیدی
محمدمهدی زبیدی
📍 شفا ته پیاله است... ✒️ اینجا نوشته‌هامو می‌ذارم...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید