شده تا حالا سرتو بزاری روی فرش غرق بشی تو نقش و نگارهای خوش رنگش ؟
تاب بخوری با شاخه های گل میناخانی و از روی گل سفید چهار برگ نرگسش برسی به گل های بعدی و بعدی ؟
تو دستت نخ خاطرات شیرینت با یار باشه وقتی که باهم نشسته بودید و زل زده بودی به گل های قالی .
لب های سرخت به هم دوخته شده بود ؛نه از داغی چای تو استکان کمر باریک ها نه !
قلبت تند تند میزد مثل قناری طلایی که قفسش کنار گلدون حسن یوسف بود و داشت آواز میخوند تا بلکه یار چشم برداره از نعلبکی لیلی و مجنون توی دستاش و بشکنه سکوتش و بگذاره کنار اون شرم و حیای شیرینشُ.
حالا دیگه قناری پر طلایی هم داره نگاهتون میکنه چون اون هم محو صدای بم مردونه و زیبای یار شده که داره تعریف میکنه از موزون بودن قندهای شکسته شده تو قندون نقره ی یادگاری مادربزرگ .
میگه :شما تمام کارهاتون با ظرافت انجام میدین .
و تو دوباره نگاهت میوفته به فرشی که روش نشستید .
فرش آبی رنگ شده دریا و تو هم ماهی قرمزی شدی که شنا کردن تو دریا رُ بلد نیست.
دستپاچه شدی و گفتی مثل این فرش منظورتونه؟
حالا دیگه یار نگاه نمیکنه به نعلبکی لیلی مجنون و بیرون کشیده میشه از فکر اینکه تولیلی باشی و خودش مجنون!
چشماش فقط سیاهی چشم ها تو میبینه و لب هاش از روی تعجب نمیتونه تکون بخوره من من کنان میپرسه :یعنی خودتون این فرش بافتین؟
و بله گفتن تو آغازی میشه برای رویابافی هر دوتون روی همون قالی میناخانی که خودت تک تک گره هاشو از روی عشق زدی !