
دلم میخواهد اگر دوباره دیدمت، آنقدر موفق شده باشم که حسرت بخوری چرا از من دست کشیدی. آنقدر خوب و مهربان باشم که خیال کنی به خودت ظلم کردی که مرا از دست دادی. و آنقدر مغرور و بیاعتنا که نفهمی هنوز هم دیدنت چه با دلم میکند.
میبینی؟ حتی در خیالِ دیدنت هم دو زن در من زندگی میکند؛ زنی که مشتاقانه منتظر توست تا سرش را روی سینهات بگذارد و هیچ چیز از تو نپرسد، و دیگری که میخواهد تمام عمر غبطهاش را بخوری.
و من نمیدانم کدام یک زودتر مرا لو خواهد داد.
اما میدانی بیشتر لحظهی پس از دیدارت میترسم؛ از وقتی که از جلوی چشمانت دور میشوم. من از آن لحظه میترسم که آن مغرور و موفقِ تو، یک لحظه به هم بریزد و یک گوشه، مثل یک دختر کوچولو، بغضش بگیرد.
کاش میفهمیدی که تمام آن موفقیت و بیاعتناییِ من فقط یک نقاب بود؛ نقابی برای اینکه تو نفهمی من هنوز آن چایها، آن پاسورهای قدیمی و آن بوسهها را به یاد دارم.