چه اتفاقِ ساده، کورکورانه و وحشیِ دلانگیزی بود آن شب که با تو همکلام شدم. من نه فقط دلم را به تو باختم، بلکه خودم را هم باختم. قلبم را به تو دادم، فارغ از اینکه چه خواهد شد.
من دلم به تو خوش بود که تو نجاتم میدهی از تاریکیِ وجودم، از سکوتم. گرچه میدانم کاری از دست تو ساخته نیست، فقط دلم به «بودنت» خوش بود. همین بودنت بود که مرا حتی یکصدمِ ثانیه هم نمیخواستم تصور کنم که از دستت بدهم.
من دوستت داشتم. نه تنها دوستت داشتم، بلکه همهی ذرات تنم تو را میخواست. اما به تو گفتم که دوستت ندارم؛ از رنجی که میدانستم با بودنم به زندگیات وارد میشود ترسیدم. اما باور کن، من هنوز هم دوستت دارم. تو چطور باور کردی که من دوستت ندارم؟ چرا گوش به حرف چشمهایم ندادی؟
حالا که من دیگر در قلبت جایی ندارم، اصلاً میلی به ماندن روی این کرهی خاکی ندارم. بمانم که چه شود؟ چرا باید روزها را شب کنم؟ کاش میتوانستم به آمدنت امیدوار باشم. کاش میشد پیدات کنم؛ درست همانجا که گمت کردم. کاش دوباره مرکز دنیایم میشدی.
لازم بود شخص دیگری بشوم تا من را ببینی؟ لازم بود شبیه آن غرغروها، پرحرفها و خوشخندهها میشدم تا دوستم داشته باشی؟ ولی هر حرف و رفتار تو برایم جذاب بود. تو خودت بودی و من عاشقت شدم. ولی من گمت کردم... نمیدانم تو کدام خاطره دستهایم را ول کردی.
چقدر احمق ام من که قدرتو ندونستم. دلم برای صدای ترقترق کردن استخوانهایم، وقتی محکم من را در بغلت میگرفتی تنگ شده. دلم واسه فشار دادن دستهایت روی دستهایم تنگ شده. دلم برای آن خندههای یواشکیات تنگ شده. برای برق چشمانت وقتی اولین بار در سالن منتظر جواب آزمایش بودیم، برای تلفنهایت، برای اینکه اسمت روی گوشیام بیفتد... چقدر دلم برای شنیدن اسمم از زبانت تنگ شده.

من هنوز هم رمز وایفای گوشیام اسم توست. کاش دوباره صدایم کنی و صدایت در گوشم اکو شود. کاش بیایی و بگویی همهاش دروغ است و هنوز دوستت دارم.
دور دیدنت هم آزارم میدهد. طاقت ندارم تو را با دیگری ببینم، طاقت ندارم ببینم به من لبخند نمیزنی و مرا از خودت میرانی. حتی فکرش مرا به وحشت میاندازد.
از زمانی که رفتی، دیگر خبری از پیامهای صبحبخیر نیست. دیگر کسی نیست که بگوید «مواظب خودت باش». خبری از شببخیرهایت، از عطرت در ریههایم، از گوش دادن به حرفهای بامزهات، از بوسهای یهویی و از آن «چه خبر، چیکار میکنی، غذاتو خوردی؟» نیست.
کاش دغدغهام این بود که فردا برایت نهار چه بپزم. کاش کنارم میبودی و من برایت یک لیوان چای میریختم. کاش مثل اوایل، یک دست پاسور بازی میکردیم. کاش زودتر از این خواب بیدار شوم؛ این خواب واقعاً دارد نفسم را از من میگیردچقدر میتوانم بیدار شوم و ببینم پهلویم نیستی و زندگی ام یخ کرده و منجمد است.
چقدر؟ تا کی؟ تا کجا؟.
انگار که نیستم... کاش اینجا بودی و من اینقدر نصفه و نیمه نبودم. کاش حداقل یک بار دیگر به من لبخند بزنی.