

جان و جهانم
این دو واژه را به یاد داری. گفته بودم که جان و جهان من هستی و بی تو زندگانی را نخواهم اما چه فایده حالا که دیگرجهان دیگری شدی .
شاید دیگر تا ابد هم را نبینیم. شاید دیگر هیچ مسیری مارا به هم گره نزند شاید دیگر صدایم برایت آشنا نباشد و مرا به خاطر نیاری مهم نیست. مهم این است که تو هنوز دردانه قلبم من هستی میخوام بدانی هنوز هم در تمام این آبادی فقط تو ساکن قلبم هستی و خواهی بود .
اگر خدایی داری او میداند که من حاظرم جانم را بدهم تا فقط یک بار دیگر آن خنده های کودکانه تورا ببینم .
من اگر تورا فراموش کردم و عشق تورا به خاک سپرده بودم پس این لرزش دستانم چیست یا چرا موسیقی ها مرا به یاد تو می اندازند چرا اسم تو که می آید من تورا کنار خود حس میکنم با تو در ذهنم زندگی میکنم هنوز در مغزم با تو کلنجار می روم هنوز هم قلبم تورا صدا میزند همه را تو میبینمم نمیدانم چهره ها شبیه تو هستند یا از افراط اشتیاق به توست که در هر عابری تو را میجویم مثل مادری که به دنبال بچه گمشده اش میگردد همانقدر پریشان و آزرده خاطر
و مگر میشود پریشان نبود و فراموش کرد من لمس دستانت را بر بدنم حس میکنم بوسه ات بر کنج گونه ام و رد پاهایت بر سینه ام مانده گرچه مدت هاس رفته ای