من از کودکی با ادبیات و هنر میانه خوبی داشتم.
دوره لیسانس بصورت آزاد در کلاسهای دانشکده ادبیات می نشستم و روزهای چهارشنبه در شب شعر استاد کاکاوند که آن زمان خیلی معروف هم نبود شرکت می کردم. آنجا با جوان شاعری که مثل من از دانشکده فنی می آمد،وارد یک رابطه حسی عمیق شدم و اگر راستش را بخواهید این عشق ، بعدها هم هیچ وقت فراموشم نشد. با اینکه مثل خیلی عشقها سرانجامی نداشت اما عشق ، من را وارد دنیای شعر و شاعری کرد و چهارشنبه هر هفته می رفتم و با اینکه خجالتی بودم شعرهای عاشقانه میخواندم آن هم در جایی که مخاطب شعرها روبرویم نشسته بود !
اواخر دانشگاه ، یک روز فهمیدم که نمی دانم چرا از چشم مخاطب شعرهایم افتاده ام و او‌میخواهد با دختر عمویش ازدواج کند!
این اتفاق ضربه بزرگی برای من بود، دانشگاه را به زور تمام کردم و بعد از این اتفاق چند سالی مریضی گریبانم را گرفت و سرانجام یک روز به لطف خدا توانستم دوباره بلند شوم و به زندگی برگردم.
بعد از پانزده سال یک روز برایم پیام گذاشت و من متوجه شدم که از همسرش جدا شده … راستش اول بنظرم اتفاق خوشایندی بود اما بعد متوجه شدم که چقدر دنیایمان با هم فرق دارد او همانطور مانده بود : هنوز شعر میگفت، ساز میزد و تغییری نکرده بود!
اما من هزار تجربه داشتم و اصلا آدم دیگری شده بودم ! کارمندی را رها کرده بودم و داشتم دنیای کارآفرینی را مزه میکردم …
کورسوی احساس ته نشین شده خاصی ، مثل تمام عشقهای اول در دلم مانده بود اما به او «نه» گفتم و تصمیم گرفتم زندگی را آنطور که خودم میخواهم پیش ببرم، چون بنظرم دیگرمسیر مشترکی بین ما نبود …
آنجا بود که فهمیدم اگر با او ازدواج کرده بودم سرانجام خوشی برایمان نداشت و من خود امروزم را خیلی خیلی دوست می دارم !
برای همین خدا را شکر کردم که مسیرهای تازه ای بعد از آن عشق و جدایی تلخ برای من باز کرد و من را به او نرساند !!!
