سالهاست در این کشور زندگی کردن سخت و سختتر شده. برای ما که می دانیم خاکمان چه ثروتها و پتانسیل هایی دارد، دیدن این همه رنج و سختی واقعا عذاب آور است. اما چه می شود کرد ... هر روز که می گذرد به این فکر می کنم که اگر مهاجرت کنم آیا این درد تسکین پیدا می کند ؟ و بعد با خودم می گویم نه ... چون درد وطن دردی شخصی نیست که با نجات خودت از یک مهلکه تسکینش دهی . درد وطن درد یک خاک و مرزهایش و مردمانش است .
درد وطن دردی است که بخاطر بی کفایتی اداره کنندگانش و تهاجم دشمنانش و غم عمیق و ناامیدی مردمانش هر روز عمیق و عمیق تر می شود و چاره چیست ؟ درمانی ندارد ؟ جز اینکه هر صبح با خواندن خبری تاسف بخوری و اشک بریزی یا مثل امروز من با خواندن یک خبر ساده روزت به عزا بنشیند . چون ده هزار نفر از مردم روستاهای جنوب آب ندارند و آب شیرین کن منطقه را دیشب در جنگ با موشک زده اند ...
امروز حتی هوا هم ابری است و با غم عمیق این روزهای من همراه است. وطن ما را ببخش که نتوانستیم آنگونه که سزاوار توست برایت تلاش کنیم و بسازیمت . ما را ببخش و بدان تلاش های بسیار کردیم ورنجها کشیدیم اما نشد ، نخواستند، نگذاشتند . حساب ما را از حساب آدمهای بی خیال و بی غیرت جدا کن . ما آن نسلی بودیم که هرچه دویدیم نرسیدیم و عاقبت خستگی و زخمهای پی در پی ما را هم خانه نشین کرد .
این روزها با دیدن جنگ، تورم ، بیکاری و رنج وطن و هموطنم خیلی سخت می گذرد . ورزش می کنم که بتوانم خودم را سرپا نگه دارم. طبیعت می روم که ذهنم را آرام کنم . اما اصل درد همچنان پابرجاست و این مبارزه هر روز و هرشب ادامه دارد.
کاش می شد کاری کرد. کاش می شد بر سر حاکمیت غافل و بی درد این روزها فریادها زد . کاش می شد دشمن را بیرون کرد. کاش می شد آبادی و آزادی را میهمان کشور کرد . کاش و کاشهای تمام نشدنی ...
این روزها دارم بیشتر تاریخ می خوانم . تاریخ به ما می گوید که چه شد و چه خواهد شد و ما شاید چون تاریخ نمی خوانیم محکوم به تکرار آن شده ایم . شاید اگر نفت نداشتیم خوشبختتر بودیم . شاید اگر نمی دانستیم چه گنجهایی داریم بهتر زندگی می کردیم . دانستن رنج می آورد می دانم اما نمی توانم در جهل و تاریکی بنشینم و خوش باشم .
پس می خوانم و می دانم و درد می کشم . درد مقدس وطن ...
