ده سال هر روز صبح با استرس دیر نرسیدن به محل کار از خواب بیدار میشدم و کل روز در حال سر و کله زدن با همکار و ارباب رجوع بودم . حتی نمی فهمیدم ناهارم را کی باید بخورم … اوایل که تغییر سیستم داشتیم گاهی تا دوازده شب سرکار بودیم .

بعد از تغییر سیستمها کل مسئولیت و بار پرداخت حقوق به روی شانه من افتاده بود و من هنوز آنقدرها برایش قوی نبودم. از طرفی محل سکونتم به شهر دیگری منتقل شد و این موضوع فشارها را بر من دوبرابر کرد. هر بار یکی از همکارانم به شهرما می آمد به من پیام می داد که فلانی تو چطور این مسیر را هر روز رفت و آمد میکنی!
بعد از استعفا ماجرا فرق داشت … خانواده ام موافق نبودند که از شغل دولتی پردرآمدم که پرستیژ خوبی هم داشت بیرون بیایم ، اما من فکرهایم را کرده بودم و دیگر وقتش بود: وقت استعفا…
از قبل برای چنین روزی آماده بودم . پس اندازم را در بانک گذاشتم وسودش کفاف مخارج آن زمانم را می داد.برای همین تا مدتی میتوانستم از جیب بخورم تا ببینم که میخواهم چه کار کنم.
فشارهای خانواده و اطرافیان از یک سمت و بی برنامگی و ناراحتی روحی بخاطر پرداخت نشدن حق و حقوقم از طرف دیگر مرا بشدت حساس و عصبی کرده بود و در همان زمان که نیاز به محبت وهمدلی اطرافیان داشتم در واقع خودم را تنهای تنها دیدم!
شبها از استرس دندانهایم را فشار می دادم و باعث شد چند تا از دندانهایم بعد از مدتی ترک برداشتند.
گاهی کلاسها یا کارگاههای هنری می رفتم تا کمی حالم بهتر شود . یادم هست که پاییز آن سال در یک کارگاه نقاشی روی سفال ، استاد آن دوره از من خیلی خوشش آمد و مرا به کارگاهش دعوت کرد .
من قبلا دوره های سفالگری رفته بودم . از این کار خوشم آمد برای همین و فقط برای تفنن دو ماهی به کارگاهش میرفتم و تماشا میکردم و یاد میگرفتم و عاشق حس و حال کارگاه سفال شدم .
گاهی به طبیعت می رفتم و به سرم زد که با پس اندازم شروع کنم به جهانگردی تا هم حالم بهتر شود و هم به یکی از اهداف مهمم برسم .
بهمن ۹۸ درخواست تمدید پاسپورت دادم و اسفند ماه تمام جهان در شوک یک اتفاق فرو رفت:
«ویروس کووید۱۹»
و برنامه ریزی من برای سفر کردن کاملا رنگ باخت و من به کلی خانه نشین شدم !
همان زمانها استاد سفالم به من پیشنهاد داد که کوره بخرم و در زیرزمین خانه بگذارم و بتوانم کارهای سفالی خودم را بپزم . خودش تحقیق کرده بود و من به جایی که او معرفی کرده بود رفتم و کوره خریدم.
خانواده ام خیلی موافق نبودند، مدام می شنیدم که «نگاش کن کار به اون خوبی رو ول کرده داره گِل بازی می کنه »
سعی می کردم چیزی نشنوم و فقط میخواستم حال خودم را بهتر کنم. با پادرمیانی مادرم بالاخره در بحبحه شیوع کرونا، کوره سفال در زیرزمین خانه ما نصب شد و من بدون اینکه بخواهم وارد دنیای حیرت انگیز سفالگری شدم !!!!