حرف کارو...حرف من... کارو شاعرمعاصر

پرسیدن از سرشک که سرچشمه ات ز کجاست

نالیدو گفت سر زکجا ،و چشمه از کجا ،

هر وقت که پیش عشق نالیدم

فریاد زد و گفت نابجاست..... کارو

.. یک روایتی هست

خالق مهربان ان قدرت برتر هر مخلوقی را خلق میگرد اول عاشقش میشه و بعد خلقش میکرد

به خود کفتم چکونه بیابم عشق را

اکر دارمش در من است

در خود که رفتم ...

حال غریبی پیدا کردم،،

در قنوت یافتم

.. پنجره ای دیدم رو به هستی و نیستی .

.. پر از نور و تاریکی در انتهای ان ظلمت ..

. دیدم نور عاشق تاریکی است،

تاریکی عاشق نور ،

عشقی دو وجهی، پر از تضاد

،به ظلمت نظر کردم ، ناگاه دلم تپید، و هم ایستاد ،

حس غریبی ،که هم زندگی و هم مرگ بود

، پر از رنج و شادی ،و ذوقی عجیب از همه بدتر غمی شاد و غریب،

، در ان ظلمت دیدم هستم ، نا خود اگاه دیدم نیستم

در پی خودم که گشتم در ان نا کجا اباد ظلمانی .. دیدم اشنا هستم

قطره ای از نور شدم و میرقصم و میچرخیدم

در ظلمتی که تمامی نداشت در ان شادی دیدم میگریم و میگریم ولی شادم

حسش میکردم عشق را

. فهمیدم بدون هیچ دویی عشقی بوجود نمیاید

....تا با هم یکی نشیم عشق معنا نداره

فقط جانانه است که یکی است و عاشق هر چه هست اوست که در عشق یکتاست و احتیاج به هیج ندارد

نه هستی نه نیستی نه هیچ دویی.. هر انجه هست و نیست اوست

خوده عشقه

اوست که اجازه میده عاشق باشی یا نباشی ...

. ولی بهت میفهماند که عاشقته ...