سلام و درود
یادم میاید زمانی که مسیرم روانتخاب کردم
و شروع به سلوک کردم و تزکیه خیلی حدی بودم
دوستی داشتم از دراویش خاکسار بود
به من اصرار میکرد راهت درسته ولی با درویشان خاکسار
در حواب میگفتم میدانم. ولی حکم نیست
و فرقه زیاد است ولی انتخاب من این است
بدون پیر
هروقت منو میدید میگفت بی پیر به خرابات نرو
چیزی نمیگفتم تا یک روز
نوشته ای دادم بهش و گفتم بخوان
به این مز مون
کم بیهوده مزن لاف سخن در بر من
دم مزن ای بیهوده گوی
این سخنان ور نه چنان سخت بگیرم سر راهت
تو براری که ز دل اه. و فغان
افکنمت. در هیجان
میکنم این لحظه بیان
تا که شوی واضح و راسخ
کنمت دایره ی. فخر و فنا را
صاحب صبر بوود
سید و سالار غضنفر
فر ه. دادوار
علی حیدر کرار
که بی مهر و نظیر است و امیر است
بود پادشه کون. و مکان
شش فرت
نه جهت
وانکه بود همسمک چرخ مطور
زید قدرت اوست
حال شدی واقف از ان
مخزن گنجینه اسرار خدا
نور خدا
شاه ولا
گوش نما. تا بدهم شرح برات
زچه بر پا شده این سر دم و کی باعث ان گشته ببندم. .....
ز برای تو دگر بنده. ره. چون و چرا را
دو برادر شده از روز ازل
باعث این سردم و ترتیب. بدادن
چهار و سه و ده سلسله را
باهمه خیل دراویش
به استادی انها بنمایند
دگر احسن و تشویق
چنان سالک پر جور
وسخا را
از ان به بعد تا منو میدید
میرفت
فهمید نظر کرده حیدر کرار هستم
که مقام غضنفر را به خود دادم
غلام مولایم علی مرتضی
بین سالکان گفتگویی نیست
هم من و هم او در سطح طلبه بودیم
وچشم برزخی نداشتیم والا میفهمید
ادامه دارد