
پیاده روی اربعین شگفت انگیزتر از آن بود که تصور میکردم. موجی سرازیر از جادهی نجف به کربلا که حتی لحظهای بین آن وقفه نمیافتاد، چه در هُرم گرمای ظهر و سه تیغ آفتاب و چه در تاریکی نیمههای شب.
وقتی از محبت و مهماننوازی عراقیها برای فامیل و آشناها تعریف میکنم، بعضیهایشان با اکراه حرفم را قبول میکنند و نمیتوانند این حجم از محبت و اتحاد را بین مردم بپذیرند. شاید تا همین سال گذشته من هم وضعیتی بهتر از آنها نداشتم.
حقیقت این است که تا وقتی با چشم خودت ایستادن عراقیها جلوی ماشین و متوقف کردن آن برای میزبانی از زائر حسین (ع) را نبینی، تا زن و بچه هایی را که تمام هم و غمّ شان میزبانی هرچه بهتر از زائر حسین(ع) را نبینی، تا موج عظیم حرکت مردمی به سمت حرم را نبینی، تا حضور ملیتهای مختلف را در مسیر نبینی ، تا ندای لبیک یا حسین کودکان عرب را در میانه جاده نشنوی، مفهوم "حب الحسین یجمعنا" را درک نخواهی کرد.
اینجا همهچیز متفاوت است.
همه چیز بوی همدلی، یکدلی، یکرنگی و محبت، میدهد.
اصلا همه چیز بوی حسین (ع) را میدهد.
اینجا مردمی را میبینی که بدون اندکی توقع شب و روز خود را وقف مهمانهای ارباب کرده اند، بعضی ها تمام زندگیشان را آورده اند خرج ارباب کنند. برخی دیگر خودشان را خرج سیدالشهدا میکنند. یکی چای ریز مجلس حسین (ع) شده است و دیگری با التماس خاک از کفش و لباس زائرها میگیرد.
یکی در تدارک جای خواب برای مهمانهاست، دیگری پای دیگ نذری غذای مهمان ها را سرو سامان میدهد.
این روزها حدفاصل نجف_کربلا حسینیهای شده است به وسعت جهان
دور نمیبینم روزی را که همین حسینیه گذشتهی سرخ تاریخیمان را با آیندهی سبزی که در انتظارش هستیم به یکدیگر پیوند داده است.
حداقل یک بار حتی برای دیدن این همه شگفتی هم که شده پای در طریق یاحسین بگذارید.