معلم پرسید:اگر بخواهید برای مرگ تعریفی بنویسید،چه میگویید!؟
نظرات زیادی را دانش آموزان به زبان می آوردند!
کسی میگفت: خب معلوم است دیگر، قطع شدن تنفس!
دیگری صدایش بلند میشد:اما من معتقدم مرگ یعنی یک خواب عمیق!
دختری از گوشه کلاس گفت:تجدید شدن خانوم!
کسی با خنده اضافه میکرد:روز اهدای کارنامه هم حتما ختم است!
در بین این صداها، دخترک چشم عسلیِ ته کلاس باصدای لرزانی گفت:خانم اجازه! میشود من بگویم!؟
به یک باره همه ساکت شدند! سکوتی ناشی از تعجب!
آخر آن دخترک بعد از مدتها در بحث شرکت کرده بود!
و حقیقتا چه صدای زیبایی داشت!
معلم سری تکان داد و او ادامه داد:
تصور کنید دخترجوانی در جمع،
حرفی میشنود..!
زبان زخمی، سوال بی جایی، جواب تلخی یا حتی تشابه اسمی.. :)
آرام و بی صدا بغضش را فرو میخورد و سر به زیر می اندازد.. چانه لرزانش را لعنت میکند و به بهانه مرتب کردن موهایش قطره اشک مزاحم را از گونه اش کنار میزند! بعد از مکث کوتاهی با لبخند مرگ باری باز به جمع نگاه میکند!
من این لحظه را مرگ مینامم:))
سکوت کلاس دیگر از تعجب نبود:)
حال آنها اسیر بغض هایی شده بودند که از حرف های دخترک به آنها سرایت کرده بود!
خانم معلم نیز سعی کرد اشک های خود را کنترل کند!
گچ را برداشت و روی تخته نوشت:
مرگ همین بود و بس!
-زینب اصلاحی(آدمک)
