ای کاش می تونستم همه چیز رو برات تعریف کنم. از اولِ اول، با ریز جزئیات . ای کاش می تونستم همه سوالاتو جواب بدم. دلیل دوریم رو بگم. اینکه بعد یک سال و چند ماه کجام، چیکار می کنم و چطور شب ها رو به صبح وصل می کنم. راستش دیگه نمی تونم مخم رو با مزخرفاتِ قدیمی راضی نگه دارم. سریع می فهمم که بازم دارم به خودم دروغ میگم. دلم می خواد فقط یک بار دیگه تو چت برات «سیلااام» تایپ کنم و جوابمو بگیرم. یعنی می تونم؟
ای کاش همون موقع می تونستم بهت حقیقت رو بگم. همه ماجرا رو. همون روز اول، تو سالن اجتماعات . ولی مجبور بودم. می دونستم برای اینکه تنها نباشم، برای اینکه تنها نمونم، باید نقش بازی کنم و دروغ بگم. باید یکی باشم بهتر از خودم. قوی تر، باهوش تر و خیلی شجاع تر. خب منم همین کارو کردم. مطمئن نبودم گفتن واقعیت چند وقت تو رو کنارِ من نگه می داره،یک عمر یا یک ساعت ... فقط دروغ پشت دروغ گفتم و الان میفهمم همون لحظه همه جاده های برگشت تو رو تا ابد بستم.
این حس ضعف، از بین رفتنی نیست. می ترسم. ای کاش میشد بدون ترس از قضاوت شدن بگم چرا نیستم، چرا خیلی وقته رفتم و گم و گور شدم. ای کاش می شد بهت بگم چرا دیگه حالِت رو از بقیه نمی پرسم. راستی تو هم مثل «خودم»، منِ سه سال پیش از یادت رفته ؟! من که کامل فراموش کردم، امیدوارم تو هم فراموش کنی.با اینکه می دونم کار تو سخت تره، چون هنوز تجربه ای از منِ جدید نداری .
بذار بعد این چند سال دوستی، حداقل بهت یک حرف دُرست بگم: «هر روز رو بی دلیل به یادتم». نمی دونم چقدر تغییر کردی... من که خیلی «عوضی» شدم، بیشتر از قبل. تو چطور؟ یادته؟ حدودا چهار سال قبل بود . تو همون دختر شونزده ساله ای بودی که هیچ فرقی با مامان بزرگ ها نداشت. همونی که پیتزا رو با چنگال، همبرگر رو با دوغ میخورد. همون دختری که سادگی بیش از حدش منو مشکوک کرد. راستی، اگر اونقدر احمق و ساده نبودی، قطعا گیر من نمی افتادی. حتما الان خیلی با تجربه شدی. حداقل به سادگی ِ قبل نیستی. بعد دو سال، حتما فهمیدی که حرفای هیچ کسی رو نباید جدی گرفت. حتی آدم خودشم نباید خیلی جدی بگیره. هیچ کس اونقدری که فکر می کنی آدم نیست.
مطمئنا گذروندن روزای تلخ با من، بهت برای ساختن روزای بهتر در آینده کمک میکنن . حداقل تو این چند سال دوستی به یک دردی خوردم. درست میگم نه؟
هیچ کس نمی تونست منکر این بشه که تو خوب بودی. بهتر از من. با قد متوسط، افکار و ایده های پایین تر از متوسط. من نه تنها قدبلند بلکه باهوش هم بودم. تو خودت بودی. ناقص و دست یافتنی. من کامل بودم، البته بی وجود وساختگی هم بودم .بی معنا و بی هویت و مزخرف هم بودم ... باورت میشه بعد اون همه دردسر، هنوز ستایش می کنم کامل بودن رو... هنوزم خندم میگیره وقتی توضیح میدادی اون فکرای مسخره و بیخود رو...
در آخر بذار فقط یک چیز بگم. منِ پوچ هنوز زنده ام. سنم بالا رفته و تنهاتر شدم. هنوز با خودم درگیرم، هنوزم بقیه رو تو دردسر میندازم و ماهی یکبار اشک مادرمو در میارم. راستش من هنوزم دروغگو ام....
اما مثل قبل مغرور نیستم، از پذیرفتن اشتباهات و معذرت خواستن نمی ترسم، از اعتراف به شکست نمی ترسم.
میدونم قلبت رو بدجوری شکستم، بهت خیلی دروغ گفتم و دردات رو بیشتر کردم. ولی ای کاش می تونستم بهت بگم چرا رفتم، چرا نیستم و چرا همه چیز رو پنهان می کردم. ای کاش می تونستم حداقل یکبار بهت بگم چرا من دروغ میگم.
*بر خلاف نوشته های قبلی، این متن رو کاملا کوششی نوشتم.
