یازده دوازده ساله بودم فهمیدم زندگی اون‌جوری که فکر می‌کردم نیست. نمی‌شه همش عاشق بود و خوشحال. مدرسه هست. کتاب‌های مهمی که باید خونده بشن. آزمون‌های بین‌مدرسه‌ای که خیلی جدی‌ان و اگه نمره‌هام پایین بیاد، با کارنامهٔ رنگی می‌رم خونه و مادروپدری آمادهٔ بحث و جدل . فهمیدم از این‌جا به بعد باید سرم رو بندازم پایین و درس بخونم. باید بدونم پیامبر به اصحابش تو صفحهٔ ۳۴ چی فرمود، صادق نوهٔ باقر بود یا موسی کاظم، ایران تا ۱۴۰۴ به چه پیشرفت‌هایی رسیده، و مقام عظما ولایت همون رهبریه.
همون سال‌ها بود که فهمیدم باید بین مدرسه و خودم یکی رو انتخاب کنم. و من مدرسه رو انتخاب کردم؛ چون دنیاش قدرتمند و بزرگ‌تر از من بود. از همون روز یه چراغ نفتی با آویز مسی انداختن دور گردنم و منم شدم مسئول روشن نگه داشتنش.
همهٔ ارزشم نور اون چراغ نفتی بود که بقیه می‌دیدن. شیشهٔ تمیز، بدنهٔ طلایی، و شعلهٔ روشنی که واقعاً دوستش داشتم. ولی چراغ نفتی مراقبت دائم می‌خواست. توجه هر روزه برای روشن موندن و سوختن. و من آدم چراغ نفتی نبودم.
چراغ، قشنگ و تو دل‌برو بود، اما سنگینی‌ای رو دلم می‌ذاشت که منو از خوب بودنش بیزار می‌کرد. از بی‌رغبتی، هر چند وقت یه بار تمیزش می‌کردم. بوی نفت زیاد می‌زد تو دماغم. شعله‌ش خودمو گرم نمی‌کرد. ولی چراغ نفتی دوام آورد و با نورش و بدنهٔ زرین و شیشه‌ش، آبروی منو تو جمع جمع کرد. دیگه چیزایی داشتم برای گفتن از خودم.
البته همهٔ لطفش برای بقیه نبود. تو تنهایی بهش می‌بالیدم؛ طوری که بعضی وقت‌ها همهٔ وجودم چراغ نفتی می‌شد و انقدر از نزدیک به شعله زل می‌زدم که حس می‌کردم تو فاصلهٔ چند کیلومتری خورشید ایستادم.
نمی‌دونم سهل‌انگاری من بود یا عمر چراغ نفتی کمتر از اون بود که بتونم خودم با یه چراغ دیگه جایگزینش کنم. اواخر سال چهارم، بخشی از شیشه‌ش ترک برداشت و شکست. شعله‌ش روشن می‌شد، ولی نه مثل قبل.
شکستنش رو مخفی کردم. اول از بقیه، بعد از خودم. بعد از چهار سال همزیستی، اولین چیزی که دیگران ازم می‌پرسیدن این بود: «حال چراغ نفتی خوشگل‌مون خوبه یا نه؟» منم از جواب دادن در می‌رفتم و خودمو می‌زدم به نشنیدن.
شیشهٔ چراغ نفتی شکست، اما من از ترس، پنج سال دیگه دور گردنم آویزون نگهش داشتم. با همون شعله‌ای که گه‌گاه روشن می‌شد و باز می‌رفت. تا همین چند وقت پیش. چراغ نفتی‌م نه می‌درخشید و نه اون‌قدر قشنگ بود که باهاش حال کنم. نمی‌دونم چی شد. شاید داشتم از سرما یخ می‌زدم. از گردنم درآوردم و پرتش کردم یه طرف. جای خالیش رو روی گردنم حس می‌کردم، ولی هنوز انگار سنگینیش رو دلم هست.
نمی‌دونم اگه بقیه بفهمن چراغ نفتی‌م رو انداختم دور، باهام چیکار می‌کنن. ولی من الان یه آدم بی‌چراغ‌نفتی‌م. خوب نفس می‌کشم، سرم رو راحت می‌چرخونم، و حس می‌کنم می‌خندم. بعید می‌دونم برای بقیه خوشحال بودنم مهم باشه ولی من حالم خوبه. وقتی به نبود چراغ نفتی فکر می‌کنم، واقعاً از درون لبخند می‌زنم و... می‌خندم.
*دلم برای ویرگول تنگ شده بود.
*سلام!
