شب بود. بالا رفتم و پایین آمدم. دنبال یک ساعت و نیم بسته زمانی برای بیکار نبودن می گشتم. دیدن هر چیزی غیر از خبر و دنیای کدر شده ِواقعیت . انتخاب کردم. نزدیک تر نشستم و به عکس های متحرک خیره ماندم.
تو بهتر میدانی، فیلم دیدن بهانه است، هدف غرق شدن در دریایِ قضاوت ها و کارهای نیمه تمام و پرسه زدن در غبار گذشته، هدف تجربه آینده نا ممکن است. برای دیگران رخ ِفیلم دیدن میگیری و ساعتی بیشتر از قبل به بی ارزش ترین ها یی که باید فکر(؟) میکنی. اما راستش را بخواهی این بار کمی کمتر از قبل غرق شدم. بیشتر فیلم دیدم و در لحظه تیک تاک ساعت، نفس کشیدم.
نیم ساعت از بسته وقت کُشی باقی مانده بود. مادر بزرگ ِمحصور در کلیشهِ فیلم، در حال آماده کردن آش پشت پا برای نوه به فرنگ رفته اش بود و همه چیز رنگ و بوی روزهای خوب تابستان وقتی برای درست کردن آش نذری، چند ساعت زودتر از بقیه به خانه مان آمدی را می داد. مگر چند سال از آن روزها گذشته بود که همه خاطرات انقدر خیالی و مبهم بودند ؟ کِی توان استخوان هایت کم شد که هم زدن ِدیگ ِنذری بدون چهار پایه فلزی آرزویت شد؟ مگر من چند سال بزرگ شده بودم که دیگر احتیاج به دیدنت نداشتم؟
زنگ زدی. مامان تلفن را برداشت و حرف های مسخرهِ را برایت تکرار کرد « خوب خودتو گرم نگهداریا ! اون مغزای گردو رو برات گذاشتم تو در ِیخچال، میوه ها رو هم شستم. نه، نه...گوشت ماهی برات از همه بهتره، اره، تو کشو کنار تخت گذاشتم... . اونم خوبه، سلام میرسونه، سرش شلوغه دیگه، اره، میدونم، راست میگی...» سمت من می آید. تلفن را روی گوش میگیرد و اشاره میکند تا سلام کنم. «سلام مامان بزرگ. خوب هستین؟ منم خوبم ، به خدا(!) سرم شلوغه، میدونم قول داده بودم. اره. میام. نه بابا. اصلا بحث اون نیست. کی گفته من دوست ندارم خونه شما رو؟ اصلا این جوری نیست. تا عصر کلاس دارم بعدشم دیر میشه تا برسم خونه شما.... باشه... چشم... قول میدم. نهههه. اصلا نمیخوادااا .یک چیزی میخوریم
حالا. مراقب خودتون باشین. تافردا. گوشی رو میدم مامان. باهاتون کار داره مثل اینکه. خدافظ »
5 دقیقه از باقی فیلم رفته بود اما چیزی ندیدم.
تو مرا جایی ورای سلول های مغز بردی، جایی فراتر از لحظه بودن. صدایت مثل همیشه نبود. خسته بود و سرد. کلماتت خمیده از غم روی خط درد راه میرفت . صدای گرفته ات پشت تلفن، وجدانم را هدف گرفته بود و با تهدید درخواست اعتراف میکرد:
«حواست هست داری چیکار میکنی؟ اون بدبخت مگه از تو چی میخواد؟ همیشه همین طوری از دست دادی، مگه قراره تا کی زنده بمونه که برای دیدنش هی امروز و فردا میکنی؟»
یک:
مرور کردم. به همه چیز و همه کس که روزی نزدیکتر بودند. به آنهایی که حالا حتی لبخند شان را به یاد نمی آوردم. به تویی که حتی شماره خانه ات را هم فراموش کرده بودم. تقصیر من نبود، نمیدانم، شاید خود خواسته بود یا تحمیلی اما نتیجه همان شد که بود. من در حال و حوالی نوجوانی کنج تنهایی بودم . از همه چیز برای خلاصی از سردرگمی ،برای دیدن و «بوییدنِ دوباره معنا » گذشتم اما هر چه پیشتر میرفتم دورتر می شدم. بی لذتی و رنج تنهایی در مسیر، تنها انتخابی بود که باید برای رسیدن به چیزی که امروز «من» نامیده می شود می کردم. چارهِ کارِ من همان بود و بس. دور ماندن برای پیدا کردن ... دست به کار شدم. روزها روبه روی اقیانوس می نشستم و به موج سوارانی که با اشتیاق روی موج ها می دویدند نگاه می کردم. هر کدام از آنها روی تخته هایی بی هویت، در پی کشفِ رازِ زیر آب ها بودند و من جایی دور تر از اقیانوس، روی شن هایی بیگانه با اتحاد، خیالِ حرکت روی موج را می بافتم و دور خود می پیچیدم. بسیار شنیدم از حس لمس آب لابه لای انگشتان پا، از گرمای آفتاب روی شانه ها و بوی خوش جلبک های آب، اما چیزی نمی فهمیدم و می شنیدم. باید می گذشتم تا زمان می رسید. باید آماده می شدم. باید می آمد لحظه ای که دریازده و حیران از مرد موج سوار، فهم کنم تکرار ِ ترانه ای قدیمی را «تا به دریا نزنی، از موج ها خرده میگیری?»
دو:
بدون فکر کردن پیام دادم. به همه کسانی که دور بودند. حال و احوال کردم . از خود گفتم. معرفت به خرج دادند و جوابی با لحن دوستانه نثارم کردند. عذر خواستم برای نبودنم، برای جواب ندادن پیام هایشان در این چند ماه (سال). برای ندیده گرفتن.
به آنهایی که شهرمان بودند پیشنهاد دیدار حضوری دادم و به باقی وعده آن را . همه شان قبول کردند اما عملی نه... به جز یک نفر، یکی از دوستان دوره کودکی . باز هم درود به دوستی های قدیم، باز هم همان دوستی های بی منفعت ، صادقانه و صمیمی.
دغدغه این روزهایم ساختن ارتباطات جدید است، نزدیک شدن به آدم ها و حرف زدن. با هر کسی که بشود ، در هر مکان که بخواهد. در دانشگاه به اندازه یک ترم تحصیلی یا در اتوبوس به فاصله تعداد ایستگاه های مشترک با دختر ِصندلی کناری .
این روز ها بیشتر به دوست پیدا کردن و اهمیت ارتباطات اجتماعی فکر میکنم. حالا مطمئنم چند ساعت وقت گذرانی با دیگری از خواندن چندین کتاب مفید تر است. بیشتر میبینم و یاد میگیرم. میدانی مادر بزرگ؛ شنیدن تجربه زیستن آدم ها برایم یکی از لذت بخش ترین کارهای دنیا است. کنارشان می نشینم و به حرف ها و کلماتشان، حرکات دست روی صورتشان، به دندان ها و خط اخم و خنده شان، به تن صدا و الفاظ و لرزش حنجره شان خیره میشوم، لذت میبرم و کمتر فکر میکنم.
امروز هم هوا شهر خوب است و هم اوقات من خالی. حوالی ۵ عصر به خانه ات می آیم. چیزی لازم نداری؟ بودن کنار تو پر از حس خوب است و حرف های نو. پر است از حس تعلق. پر است از «من» وقتی می خندم. پر است از «تو» وقتی خوشحالی. منتظرم باش. امروز عصر به دیدارت می آیم . حوصله نوه کم حرفت را داری؟
Friends will be friends _Queen
