دست هایم سنگین، چشم هایم بر هم
و جانم تاب ماندن ندارد
خورشید مدفون
خاک بی رحم و محزون
و سوز ِسرمایِ شهریور مستدام ست
آری
خون می گردد
نفس می آید
اما این رهایی ست که اندرونم حبس ست
خسته ام من
ازاین دوَران مسموم و دودآلود
و انکار میلِ اندکم بر ماندن
خسته ام من
از انتظار و اضطراب و تشویش
و شکست های مختوم به شکست
کجاست آن کلید خاموشی؟
کجاست آن درِ گشوده به عدم؟
من
دائما در رنج ِ تعلق و جای گرفتنم
من هر لحظه
در تردید و ترس پذیرفتنم
دیگر نمی خواهم
می خواهم نباشم
می خواهم تا ابد در خواب بمانم و در آخرین روز خلقت بیدار شوم
آن خاموشی کجاست؟
کجاست آن دروازه گسترده بر آزادی م؟
من می خواهم بروم
می خواهم نباشم
می خواهم تا یک روز قبل از قیامت محو شوم
من می خواهم بمیرم تا دوباره زنده شوم...
