لوب فرونتال مغزم چند میلی متر، شاید هم چند سانت رشد کرده و این یعنی میتونم بهتر درک کنم . سوال‌هایی که چند سال در پس اونها گیر بودم الان مثل مارشملو نرم شدن و راحت از بینشون رد میشم .به معنای واقعی میفهمم چرا. روز های زندگی با همه سختی هاش معنادار و جنگ های ذهنی قابلیت لندینگ دارن.تو بدن حس راحتی دارم و از درون به بیرون زندگی می کنم.
رفتار های عجیب و غریب آدم ها، احساس ناامنی، بی اعتمادی و اضطرابی که دارن رو میبینم اما سعی میکنم درونی سازی نکنم. آگاهم حس ها فقط یک حس نیست و میشه خیلی درباره سیستم جهت یابی درونی کنکاش کرد.
تشخیص راست و دروغ و اینکه کی دقیق دنبال چیه برام راحت‌تر شده. تاریخچه زندگی‌م تو ذهنم پاره پاره نیست. مثل یک جاده ست که بعضی جاها پیچ خورده و دیدن اون چه رد شده غیر ممکنه.
می‌دونم چیزایی که تجربه کردم درست بودن.از اینکه مسیر زندگی‌م شبیه اون چیزی که تصور می‌کردم باید باشه نیست، رضایت دارم.
پول ندارم اما نگران نیستم. از اینکه میشه این همه زیاد حس کرد کلافه م.احساس‌ها و خاطراتی هستن که با گذر زمان آب میشن و به سطح میان و باید بذارم رد شن و برن. بعضی روزا حس می‌کردم رنگ ها رو روشن‌تر از قبل میبینم.
وقتی نمی خوام میتونم افکار رو نادیده بگیرم و برم دنبال ادامه کارم. زندگی می کنم و دنبال دلیل برای زنده موندن تو نظریه این و اون نیستم. واقعاً یادم رفته بود زندگی بدون غم و افسردگی چطوریه. ظرفیت ذهنی م برای فشارهای روانی زیاد شده. انجام کارها احتیاج به زور زیاد نداره. زندگی رو ساده تر میبینم.
طعم لطیف اوتمیل و موزی که صبح می‌خورم رو دوست دارم. شکلات داغ فقط یک نوشیدنی برای بالا آوردن خلق نیست. آداب و زمان نوشیدن هر فنجون نشون میده دارم هر روز تاریخ رو زندگی میکنم. دوست دارم آدم‌وار زندگی کنم. کمتر سخت بگیرم.لحظه های زندگی متصله. کمتر می‌جنگم و گیر میدم. انرژی تو بدنم روانه و موقع تمرین تنفسی جرقه‌هایی مثل سوسو ستاره های شب تو دست هام حس میکنم.
شاید باید یک مدت دست از سر خودم بردارم و به بریدگی و خط و خراش ها دست نزم. قلاده باید و نباید رو کنار بذارم .به نظرم وقتشه یکم خوشحال باشم و آدمی که کنارم هست رو ببینم. مراقبت کنم و با خودم گوگولی بمونم.یاد بگیرم پیش برم بدون اینکه همه چیز رو بدونم. سیاهی رو ببینم و توش غرق نشم. بیشتر بپذیرم، به بهانه احترام اجازه ندم هر کی هر کاری خواست بکنه و بعد ببینم به آدما بیشتر از ظرفیت بها دادم. شاید همه اینا یک خوش خیالی ساده باشه،یک شیدایی زودگذر. ولی من می بینم چقدر از زاویه کودکی م دنیا رو لمس میکنم و چقدر بی دلیل به آینده امید دارم.
