بین بیداری و خواب انرژی ای مه زده میاد بین ابروهام. چاکرا چشم سوم جهت عقربه های ساعت گزگر میکنه و میگرده. گیجم و گیر. پلک روی توپی چشم خوابیده. صدای بهم خوردن قاشق و عزا مرد نوحه خون از حسینیه میاد . چنگ زدم برای تکون خوردن. بیخیال. از دیدن جفت ساعت هایی که مدت ها ندای الهی کائنات بود بیزارم . کاش بالش بلندتری داشتم. کاش بین زانو هام کوسن میذاشتم. یک پلکم رو بالا دادم. هاله ای سفید جلو آینه ایستاده. پشت به من .صدای در اتاق بغلی رو شنیدم. در باز شد و نور چراغ دستشویی از زیرِ در افتاد روی کاشیِ کف. نوحه خون ول نمیکرد. مگه الان محرمه بازم؟ چراغ دستشویی خاموش شد. اتاق تاریکه تاریکه. حتی نور مهتابی همسایه بغلی رو تخت نیوفتاده. این مرد چرا ول نمیکنه؟ ننه کدوم بابایی مرده؟ یک زن کولی تو خواب بهم گفت یک موجود سم دار میخواد باهام حرف بزنه. نگاهم روی زمین دنبال سُم میگرده. چشمم میره سمت آینه. یک شبح سیاه از زیر تخت به اندازه ۵۰ سانتی متر بلند میشه و از زیر در بیرون میره. کاش چشامو ببندم و خواب باز برگرده.
... سه چهار سال قبل، موقع خواب مثل شبح از در رد شدم و رفتم بالای لوستر نشستم. دستم از کلید برق رد شد و هر چی پیش رفتم از زمین بلندتر شدم. برام مهم بود چه جوری می میرم. الان کمتر. این همه سناریو پردازی برای مرگ از کجا میومد؟ من که موقع مرگ نیستم. از اسلام هر چی بره سمبل های غیبی ش با من هست. زندگی پس از زندگی بود روتین دم غروب ِ خونه و داستان آدم های به راه راست هدایت شده درس عبرت آقای موزون به ملت. یک تعدادی از وحشت گرگ سیاهِ هفت متری نماز خون بودن. کاش نوحه خون ساکت شه. اونایی که نماز خون بودن الان میگن فقط خدا رو قبول دارن. منم ترس از مرگم رو گذاشتم تو گنجه.میخوام ببینم با زندگیم چند چندم (چقدر گنگ!) .
موقع جنگ منتظر صدای جنگنده و دیدن نور انفجار بمب هسته ای بودم. از همین پنجره اتاق خواب . تصور اینکه موشک بخوره تو خونه مون سخت بود. میخواستم ترکیدن آپارتمان های سفیدِ رومی اونور خیابون رو ببینم. کی خوابم میبره ؟ چرا تو بیداری همش اتفاق های تکراری میبینم؟ دری وری های این چند ماه به نیمکره راست مغزم. صدای چرخش ساعت میاد.و سوت سکوت. خوابم و بیدار. بزرگ شدن یعنی با اینکه خسته ای ادامه بدی. کی بزرگ شدم که ادامه دادن شد جز ٕ گزینه هام؟
این چند هفته خواب مدرسه و همکلاسی های گذشته م رو میبینم. من معلم شدم سر کلاسی که نمیدونم چیه و دانش آموزا با دهن باز نگاهش میکنن.کتاب در محاصره یک مشت احمق میاد به ذهنم. فقط اسمش رو شنیدم.شایدم احمق در محاصره یک مشت آدم. وسط خواب به آرزو هایی که اون ور دنیا واقعی میشن، به شکرگزاری برای زندگی الانم فکر میکنم. کاش خوابم ببره. صبح قول دادم شیش بلند شم. با دو ساعت خواب نمی تونم فردا رو هندل کنم. صدای نوحه نمیاد. فقط صدای چرخش ساعت.کاش دو ساعت اندازه هشت ساعت کش بیاد.کاش دیرتر صبح شه.چه جوریش رو نمی دونم. کاش نوحه خون دیگه نیاد. بخواب جون هر کی دوست داری. بخواب. بقیه رو بعدا بررسی میکنیم. شب بخیر فعلا تا یک ساعت و پنجاه دقیقه دیگر.
بای.
