ویرگول
ورودثبت نام
زلان
زلانhi
زلان
زلان
خواندن ۳ دقیقه·۱۷ روز پیش

قبلِ خواب

روزا خیلی درگیر آینده م و مشکلاتم رو با گذشته حل و فصل کردم. اینکه نگاهم رو به آینده ست چیز خوبیه. اینکه برنامه ریزی دارم و تلاش میکنم واقعا خوشحالم میکنه. یکم هنوز از شناخته شدن توسط آدم ها یا دیده شدن می ترسم. و آمادگی ش رو ندارم. از وقتی تریک زندگی رو فهمیدم (اینکه واقعیت خود به خود معنی نداره و نگاه و داستان ما واقعیت رو میسازه) همه چی خیلی آسون تر پیش میره. آپدیت دادن درباره زندگی کار چیپ و بیخودیه. و همین طور حرف زدن درباره خودم. هر چند که تمام محتوای این صفحه درباره من و اتفاقای خیالی و رگه هایی از واقعیت درباره من میچرخه. حس میکنم از این جا به بعد دیگه به وقت اضافی زندگی رسیدم. و انقدر به خود واقعی م نزدیک شدم که ترس خاصی ندارم. تازگی ها حس عجیبی از تحت کنترل داشتن زندگی م رو دارم. انگار میدونم فرمون دست خودمه و تو شرایط سخت و بحرانی باید خودم ماشین زندگی م رو هدایت کنم و به کسی تصمیماتم رو محول نکنم. یک جور حس مسئولیت پذیری و استقلال شاید. صداقتی که در پیش گرفتم رو دوست دارم. ولی باید دید تو موقعیت های سخت چه جوری جواب میدم. از چاخان کردن و زر ورق کردن جریان ها خسته م و بسه دیگه واقعا. این چند ماه خاطرات و لحظه های کودکی م خیلی برام زنده میشن و میان جلو چشمم. و بخصوص دوستایی که تو بچگی داشتم. عکس خودم رو گذاشتم صفحه پس زمینه گوشیم و هر وقت به من پنج شیش ساله که دست به کمر و با اعتماد به نفس تو دوربین خیره شده نگاه میکنم تحسین و غرور برای اون دختر پنج شیش ساله میاد جلو چشمم. چقدر با اعتماد به نفس و امیدوار و دوست داشتنی و چقدر زیباست. و جالبه که اون دختر منم.

هنوز نمی دونم چرا اینجا مینویسم و درد و دل میکنم و متن میذارم. دنبال چی میگردم. ولی از به اشتراک گذاشتن دری وری هام لذت میبرم. ویرگول بهم شجاعت اینو داد که هر چرت و پرتی خواستم رو منتشر کنم و اونقدر که فکر میکردم قضاوت نشم (شایدم شدم ولی دمتون گرم چیزی نگفتید و برام کامنت منفی نذاشتید). به نظرم خیر و برکتی تو نوشتن تو ویرگول هست. هر بار نوشتن یک در یا نیم چه دری رو باز کرده برام و امیدوارم از این به بعد هم درهای بیشتر رو باز کنه.

تو این ده روز آبان ماه حس میکردم خوردم به یک دیوار بتنی بزرگ و راهم مسدوده. بعضی وقت ها ضربه زدن به دیوار جواب نیست و چقدر این جمله ها شعاریه ولی باید بیشتر بشینی و بعد یک دنیای جدید از زیر اون دیوار بتنی برات باز میشه و آروم آروم تو جنگل رنگی رنگی زیر اون دیوار بتنی قدم برمیداری و پیش میری.

خوشحالم که بزرگ شدم و چراهام دارن جواب میگیرن. کودکی و نوجوونی م پر بود از چیزایی که میخواستم بدونم چی هستن و چرا ولی راهی یا کسی برای جواب دادن بهشون پیدا نمیکردم.

دوست دارم دوستای بچگیم رو دوباره ببینم و با هم حرف بزنیم .می دونم حال بعضیاشون خوب نیست. ولی خب من کسی نیستم جلو برم. نمی دونم اصلا میخوان باهام حرف بزنن یا نه. خیلی به سرنوشت مون فکر میکنم. به مدلی که زندگی کردیم. به تفاوت هامون. به اینکه چقدر بی شیله پیله بودیم و خودمون رو الکی تو رقابت و مقایسه بزرگترها برای اینکه کی از کی بهتره انداختیم. امیدوارم اونا هم مثل من ماجرا رو ببینن. اصلا نمی دونم الان کجان و چیکار میکنن.

حس عجیبیه آدم ها محتویات ذهنت رو بدونن. ولی من منتشر میکنم ببینم کجا میرسم. علاقه خاصی به بازی کردن دارم.بخصوص با چیزایی که نباید باهاش شوخی کرد. مثل زندگی و آینده. ولی من مدت هاست از همین جوری زنده بودن خسته م. تهش به فنا رفتنه دیگه؟ چی از به فنا رفتن فاجعه آمیز تر؟ با همین جمله که تهش مرگه پیش میرم. نهایت یکم بیشتر حواسم رو جمع میکنم. نه؟ از یک جا موندن که بهتره.

*حوصله پایان بندی هم ندارم.

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل

وگر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

همین جوری
همین جوری

*موزیک پیشنهادی:

مرز بی کسی _ آرین نائینی

https://youtu.be/g-Ghm8zoGzM?is=e6e3T-XcK-14rTi9

اعتماد نفسدوست داشتنیمسئولیت پذیریدلنوشته
۳
۱۴
زلان
زلان
hi
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید