فردا هم میاد. اول چند ساعتی میچرخه، بعد مدتی میفهمه اینجا هم هیچ خبری نیست و اروم میذاره و میره. فردا هم میاد و خیلی زود میره.
۹مهر،شنبه. یک روز عادی مثل باقی روزا . دوباره خورشید میاد بالا، هوا روشن میشه، مردم از خواب بیدار میشن و بعدشم میرن سرکار. مامان میره تو آشپزخونه و کتری رو میذاره رو گاز. تلفن رو بر میداره و با چند تا کلید از مامان بزرگ خبر میگیره. بعد بابا بلند میشه و رختخواب رو جمع میکنه و میبره تو اتاق. کنار تختی که سالها بلا استفاده ست. ده دقیقه بعد،وقتی مامان هنوز داره پای تلفن با مامان بزرگ، درباره جزئی ترین حرکات چشم و دست خاله و معانی پنهان اونها، وقتی داشت درباره دستگاه صدکاره قهوه ساز جدیدشون صحبت میکرده، تحلیل و واکاوی انجام میده، آب جوش میاد.
بابا با بلند شدن صدای کتری از روی مبل پرش میزنه وسط آشپزخونه و زیرش رو خاموش میکنه. بعد خیلی نرم و با مهارت ، مثل وقتی صفر های پیامک بانکی رو شمارش میکنه، آب جوش رو روی چای میریزه و دوباره به مقر اصلیش بر می گرده...
وسط این قصه و روزهای تکراری، من کجام؟
هنوز روی تختم و دارم وانمود می کنم خوابیدم؟ من فردا هنوزم روی تخت خوابیدم؟ بعد بیدار میشم و با اولین پلک صبحگاهی سایت دانشگاه رو چک میکنم و منتظر خبرم؟ یعنی فردا دوباره من همونم که بودم؟ مثل امروز و دیروز و هفته قبل؟ یعنی بازم خسته م و بدن درد دارم؟ بعدش مثل بقیه روزا دوباره تخم مرغ اب پز میخورم و سه ساعت بعد هم خودم رو لعنت میکنم؟ یعنی فردا، نه مهر، شنبه، من بازم همینم ؟
کلّم رو میکنم زیر پتو. نمیتونم نفس بکشم ولی مهم نیست. همین که نور نباشه کافیه. چشمامو میبندم و نفس عمیق میکشم. تپش قلبم رو حس میکنم. بازم مهم نیست. تمرکز میکنم و فقط تصور میکنم...
صبح ساعت 6 از خواب بلند میشم. زودتر از همه. بدون زانو و بدن درد. تخت رو مرتب میکنم و میرم تا صورتمو بشورم. مسواک رو یادم نمیره. بر میگردم تو اتاق. شروع میکنم به اروم کردن مغز و قلبم. چهار زانو رو تخت میشینم و نفس عمیق میکشم. دستامو روی زانو میذارم . پشتم رو صاف میکنم و فقط روی نفس کشیدنم تمرکز میکنم.چند دقیقه بعد گوشی سوت میزنه که ده دقیقه تموم شد. حالا لباس ورزشیم رو تنم میکنم و وسط اتاق اماده میشم تا نیم ساعتی کرم خاکی بودن رو تجربه کنم. عرق کردم و از شدت تمرین زیاد دستم درد میکنه. این حس رو دوست دارم. بعد میرم آشپزخونه تا برای خودم صبحانه درست کنم. کتری رو روی گاز میذارم. شیر و کیک رو از یخچال در میارم و میذارم تو ماکرویو. از پنجره آشپزخونه به خیابون خیره میشم. اروم و ساکته. چند دقیقه بعد اب جوش میاد و صبحانه منم گرم میشه. با عجله صبحانه رو میخورم و بر می گردم تو اتاق خواب .
تو اتاق سرم رو از کمد به سمت اینه میچرخونم. خودمو روی تخت میبنم. خوابم . اما فقط وانمود میکنم. صفحه گوشیم روشنه. رو سایت دانشگاه مونده . منتظر خبرم . یک خبر خوب.
چشمامو از خودم بر میدارم. محل خودمم نمیدم. بذار فکر کنه نفهمیدم که بیداره. بذار فکر کنه خوابه. لباسامو می پوشم و اماده میشم . امروز اولین روزه. یادمه مامان همیشه میگفت اولین ها مهمن. میگفت "چو نهد خشت اول معمار کج..."
منم نمی خوام اولین روز مهم رو از دست بدم. روزی که شبیه هیچ روز دیگه ای نیست. امروز شنبه است. نه مهر. یک روز خاص. یک روزی که اصلا عادی نیست.
