یکی از بزرگ ترین ویژگی هایی که برای نوشتن لازمه، توانایی شاخ و برگ دادن موضوع و ربط دادن کلی جمله حول یک نقطه مشترکه. همون کاری که بلد نیستم. هیچ وقت تلاشی برای انجام دادنش هم نکردم. حرفامو کوتاه میگم و امیدوارم طرف مقابل منظورمو بگیره. خیلی اوقات هم این ابهام گویی ناخودآگاه نیست و در جواب بعضی سوالات دوست ندارم طرف متوجه بشه دقیقا منظور چیه. بعضی وقتا از خودم میپرسم دلت نمیخواد یکم بیشتر توضیح بدی تا طرف بفهمه چی تو کله ت میگذره و جواب در لحظه یک نه بزرگه. یک نه اندازه دهن اسب آبی وقتی خمیازه میکشه.
به اضافه این شفاف نویسی و شاخ و برگ دادن به محتوا، به نظرم یک نوشته باید سرانجام مشخصی هم داشته باشه،یک سیر منطقی و بعد رسیدن به نتیجه . ولی خب اینم تو کار من نیست .تقریبا همه نوشته هام نصفه و نیمه است ، پایان نداره و هیچ هدف خاصی جز توصیف احساس و افکار پرت توش نیست. مثل همین الان... تو نوت گوشی یک سری نوشته هست که هم مبهمه و هم بی نتیجه و مثل یک مسافر بدبخت وسط اقیانوس دنبال ساحل برای خلاصی از حرکت میگرده. امروز بعد یکمی بالا پایین کردن نوت ها ، به این نتیجه رسیدم که به این نوشته های نصفه نیمه اجازه بدم به ساحل برسن و بسته بشن. شاید قرار باشه بعضیاشون هیچ وقت کامل نشن و همیشه ناقص بمونن ، ولی این دلیل نمیشه همیشه هم معلق و سردرگم باشن. اصلا مگه هر چیزی باید کامل و واضح باشه تا به هدف برسه؟
این شما و این نوشته های مبهمِ نصفه نیمه
بدبختی: میدونی بدترین چیز درباره هیچ کاری نکردن چیه؟ اینکه کم کم بهش عادت میکنی و ازش لذت میبری. هر چیزی هم که وصل شه به لذت و هورمون های تو مغز دل کندن ازش سخته. با این شرایط بودن تو وضعیت هیچ کاری نکردن در کمال تعجب میشه یک منطقه امن . ترجیح میدی با درد کم بذاری همه چی هر جوری که شد بگذره تا اینکه به خودت زحمت بدی و روی دیگه رو ببینی. کلا ادم بنده عادته. اگر به انفعال عادت کرد میتونه از بودن تو بدبختی هم لذت ببره.
خودآزاری: شنبه شب تو خیابون با کمترین لباس بودم و داشتم از سرما یخ میزدم ولی برای دلداری دادن به خودم گفتم: « بیا سرما رو با تموم وجود لمس کنیم دختر، به ظهر تابستون فک کن، حس کن سرما هوا رو به جای اینکه فرار کنی ازش» (یک اکو خاصی هم تو صدام بود که همه چی رو خیلی سینمایی میکرد) و خب تو اون بیست دقیقه پیاده روی تا خونه کاملا سوز و سرما و هر چی سین منجمد کننده بود رو درک کردم. نتیجه شم اینکه الان دو روزه دارم از سردرد و سرما خوردگی و لرز میمیرم.
شیوه : خسته شدم ازین وضع، میخوام مثل آدم زندگی کنم، ولی اول باید بفهمم آدم بودن یعنی چجوری بودن
غریبه : برام شدی مثل یک آدم رندوم تو خیابون که با لبخند از کنارش رد میشم. چقدر تلخی تو ... چطوری باید بهت نشون میدادم که برام مهمی، چطوری باید می گفتم دوست دارم ؟ سعی کردم آروم بهت نزدیک بشم تا ازم نترسی. سعی کردم هواتو داشته باشم. بهت نشون بدم که می فهممت، دقیقا همون جوری که هستی حتی اگر بقیه نادیده ت بگیرن. ولی حیف... با این همه نشونه بازم منو ندیدی ، حیف که نذاشتی بیشتر بشناسم. یک جوری ازم فرار کردی انگار دنبال اذیت کردنم. یک خداحافظی و بعد رفتن با سرعت برق. با خودم فکر میکنم شاید برات یک پله بودم تا از لاک خودت بیرون بیای. شاید من فقط یک راه باز کن برای ابراز وجودت بودم. چقدر از دستت ناراحتم... آدمای سردی مثل تو آدمو دچار هزار جور سوال و شک و تردید میکنن، واقعا مشکل منم یا کلا همه برات بی اهمیتن؟
تنهایی: دنبال زندگی میگردم، این بار بیرون از خودم و تویی که برات کم بودم. به طرز عجیبی از اون حال فکر کردن آلوده به لجن و تاریکی بیرون اومدم. زندگی رو منصفانه تر میبینم و فقط وقتی توی مغزم سیر میکنم همه چی سیاه و روشنه ولی زندگی واقعی نه . دنیا یک ترکیبیه از همه چی با غلظت های زیاد و کم. دیروز ظهر وقتی همون فکر های خط کشی شده سراغم اومد، همین هایی که تهش می رسی به اینکه آدم ها یک مشت موجود بدبختن و به دنیا اومدن تا به *ا برن حس کردم الکی دارم تکرار مکررات میکنم. چون عادت کردم به دو دسته کردن همه چی، یا تنهایی یا همیشه وسط جمع در حال بگوبخند، یا خوشبختی یا بدبخت. ولی زندگی واقعی یک چیزی این وسط مسطاست. نه اونقدر غمگین که بخوای بمیری و نه اونقدر خفن. تو این مدت روی خودم کار کردم و با آدمای بیشتر و متفاوتی آشنا شدم و دوستی هایی رو ساختم. سعی کردم آدما رو کمتر از دور قضاوت کنم و قلبم رو برای شنیدن و حرف زدن باز بذارم. تجربه مثبت پیدا کردن دوست های جدید باعث شد تا حد زیادی از اون فکر افراطی همه آدما ته تهش تنهان بیرون بیام و با نگاه کردن به دور و بریام بفهمم هممون تا حد زیادی تنها و بدبختیم ولی یک راه چاره ش بودن تو جمعه و لذت بردن.
حالا یک سوال؛ به نظر تو آدما واقعا تنهان و بدبختن ؟
درون: کسی ازت نمی پرسه حالت چطوره، چطوری روزا رو می گذرونی، چطوری با فلان درد کنار اومدی، چطوری ازش گذشتی، کسی درباره احساسات نمی پرسه، اهمیت نمیده تو اون مغز چی میگذره، تا وقتی به کسی کاری نداشته باشی اهمیت نداری، تا وقتی اروم و مودب سر جات نشستی کسی نگرانت نمیشه.
همه چی وقتی شروع میشه که خبر یک اتقاق پخش میشه. همه مشتاق میشن بدونن چرا، چی شده که به اینجا رسیده؟ دقیقا چی باعث شده که انقدر از بقیه نفرت داشته باشه؟
تمام اون دوران پر از نشونه بود. پر از درخواست برای کمک گرفتن، پر از نیاز برای محبت، پر از عطش برای شفقت.
همه میپرسن چرا ولی کمتر کسی از خودش میپرسه من اون موقع کجا بودم. من چرا حواسم نبود. من چه نقشی داشتم. سلب مسئولیت راحته، نادیده گرفتن، بهونه اوردن. :« سرم شلوغه، کار دارم، چون به حرفام گوش ندادی پس بهت اهمیتی نمیدم.» بستن چشما روی اتفاقی که داره رخ میده خیلی راحته ولی این اصل ماجرا رو تغییر نمیده. اون درد هر روز در حال رشد کردنه و نزدیک شدن به مرز واقعیته. اون جوونه شر در حال تغذیه شدنه، تو بزرگش میکنی، وقتی هم که درخت بشه هم خودت رو هم از بین میبره و هم زندگی من...
پُر: هیچی به ذهنم نمی رسه برای نوشتن، با اینکه از درون پرم برای حرف، تا میام یک چیزی بنویسم خالی میشم؛ اصلا فکر میکنم که چی میخواستم بگم ... راستی داشتم چی میگفتم؟!
* همین. ممنون اگر تا اینجا همراهی کردین و وقت گذاشتین برای خوندن. این پست چندتا مزیت داشت، الان نوشته های نوت کمتر شد، بدون تلاش برای ربط دادن نوشته ها بهم هر چیزی که می خواستم رو گفتم و دنبال نتیجه گیری و اینا هم نبودم. اینم بگم که ایده تکه نویسی رو از پست های ویرگول و کامنت آفتاب برداشتم.
