ویرگول
ورودثبت نام
زلان
زلانhi
زلان
زلان
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

از این روزا

از روی صندلی بلند میشم و میرم یک گوشه تا شلواری که حالا بالای جورابم جا خوش کرده رو درست کنم. مهیا منتظر ایستاده. نمی دونم چرا. به رسم ادب یا آشنایی دو ساعته. بهش میگم می خوام تو دانشکده چرخ بزنم. واقعا دنبال جای خاصی نیستم. شاید پیدا کردن کتابخونه. شاید! تنهام نمیذاره. با هم از پله ها میریم پایین . اول اتاق اساتید، بعد آموزش، نمازخونه، سالن مطالعه و بالاخره کتابخونه. اما باز هم بر خلاف تصوراتم. کتابخونه ای تاریک و غنی، در پرت ترین نقطه این دانشکده سرد و فقیر.



این روزا دلم می خواد با یکی حرف بزنم. با یکی غیر از خودم . کی بهتر از مهیا برای من تو این لحظه است ؟! موضوع بحث چی باشه ؟ اصلا مهم نیست! تیپ و قیافه استاد ... استرس بی نهایتش برای درست تلفظ کردن کلمات انگلیسی... یا دختر مانتو کرم صندلی اول که بی دلیل ازش متنفرم. این روزا دلم می خواد یکی حرف بزنه. از هرجا. بی خود و بی دلیل. بدون منظور و هدف. فقط یکی باشه.یکی که با من حرف بزنه!

مهیا ساکته. ناخواسته من هم سکوت می کنم. مثل همیشه. به رسم قانون نانوشته ای که میگه درونگراها هیچ وقت قدم اول رو بر نمیدارن.

ده دقیقه پیاده روی سریع از سلف تا ایستگاه اتوبوس با بی نهایت سکوت محض . دوباره همون چرخه تکراری ِ وجودم . سکوت محیط، آغاز سر و صدای درون. مغز حرف میزنه و من فقط گوش میدم. بیشتر اوقات هم با بالا و پایین شدن ضربان قلب همراهی میکنم. مثل همه یِ روزهایِ این سه سال. شروع میکنه. گوش میدم:« دبیرستان... مدرسه.. تهران... خونه و کارهای باقی مونده... جواب دادن پیام فرزانه... ثبت نام کلاس... دیر رسیدن سر کلاس صبح... سوال مزخرفم از استاد ... خیس شدن مانتوم... جواب ندادن ....پیگیری کارهای آموزشگاه... ورزش نکردن... خرید کردن با مامان...»


تو این دایره تکراری واقعا درمونده و دست بسته ام.
منتظر می مونم تا مهیا چیزی بگه. حداقل صدایی از خودش دربیاره. سرفه یا خمیازه. واقعا فرقی نداره. این جور مواقع باید یکی صدام بزنه و منو از چاه افکار و صداهای تو سر نجاتم بده. یکی مثل بابا. یکی که بلند بگه "کجااایی!".

مهیا باز هم سکوت میکنه. نه فقط خودش. حتی به طرز عجیبی اعضای بدنشم موقع قدم زدن با این سرعت، بی صدا عمل میکنن . کلافه ام اما کاری نمی کنم. فقط بهش حق میدم. نمی دونم چرا ولی برای این سکوتش پیش خودم دلیل میارم. شاید، شاید اون هم منتظره. مثل من. شابد مهیا هم ته چاه منتظره یکی با طناب اونو بیرون بکشه . یکی مـثل من. شاید یکی بهتر از من! فقط با پرسیدن یک سوال. " کجایی؟ "




با هم از خیابون رد میشیم. اتوبوس توقف کرده. از پله ها بالا میریم و پشت راننده روی اولین صندلی میشینیم . ماسکِ روی صورتم رو پایین میدم. فکر می کنم مشکل از این جاست. حالا صدا های توی گوشم با صدای خنده های بچه های پشت سر و موتور قدیمی اتوبوس که هر لحظه بلند تر میشه در هم می پیچه . آزاردهنده ست ولی حداقل تو این شرایط حق انتخاب دارم. می تونم به صدا بچه ها گوش بدم و چند دقیقه از خودم و صداهای تو سرم خلاص بشم.

گوشی رو از توی کیف چرمی که از دیروز بوی عجیبی گرفته در میارم. رمز چهار رقمی رو وارد میکنم. صفحه باز میشه. بازم همون سوال های تکراری... دنبال چی میگردم؟ پیامی جدید در این اوضاع قطعی شبه دائمی؟ شنیدن آهنگ با هندزفری جا گذاشته شده روی تخت اتاق خواب ؟ گالری و دوره کردن روزانه عکس ها از آخر تا اول ؟

بدون معطلی روی ایکون پیام ضربه میزنم و چند ثانیه بعد صفحه گوشی رو خاموش می کنم. وانمود میکنم که منتظر پیامک بودم. اما این بار نه برای خودم. پس برای کی ؟ برای هرکسی تو این اتوبوس که من رو از اول سوار شدن تا اینجا دنبال کرده. یک پایان می سازم برای هر ببینده ای که پیگیر بوده. یک پایان خوش که تصدیق کننده جمله بزرگان باشه

*آخر همه چی خوب تموم میشه، اگر نشد بدون هنوز آخرش نرسیده *

حالا با کمال میل به صدای مغزم رو با بالاترین درجه گوش میدم : « آره! من بی هدف گوشیم رو روشن نکردم! من بی دلیل گوشیم رو روشن نمی کنم. منتظر یک پیام مهم" کاری"بودم. هیچ وقت بی هدف گوشیم رو روشن نمی کنم. من همیشه با هدف هر کاری رو دنبال می کنم. حتی اگر اون کار روشن کردن صفحه گوشی باشه.»

حسش میکنم. خوشحالم. ته قلبم از درست پایان بندی کردن فرآیند چک کردن گوشی خوشحال میشم. از اینکه حداقل چیزی ساختم. یک معنا. یک هدف. هر چند کم و کوچک. روشن کردن گوشی برای چک کردن پیام نه فقط انجام کاری از روی عادت!


8 mile
8 mile




سکوتهدف
۱۳
۴
زلان
زلان
hi
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید