+میای کمکم کنی تخت اتاق خوابمو جابه جا کنم؟
_واسه چی اخه؟
+خسته شدم از این وضع، میخوام یک تغییری چیزی بدم. میای؟
_نه، الان که کار دارم، میرم خونه مامان بزرگ، بذا واسه بعد.
فرش اتاق رو جمع کردم و تخت و با هر زور و ضربی بود کشوندم وسط. روی سرامیک پر از گرد و پرز و مو و حشره های ناشناخته است. با دقت پامو روی سرامیک ها میذارم تا روی انبوه خاک های وسط اتاق نرفته باشم. تخت و هل میدم کنار دیوار. میز تحریر رو میکشونم کنار پنجره و آینه رو رو به رو در ورودی تنظیم می کنم. رو تختیِ شسته شده رو روی تشک پهن میکنم و روبالشتی ها رو میکشم. کف زمین رو چند بار تی میزنم و شیشه ها رو با دستمال پاک می کنم. فرش رو دوباره پهن میکنم، جارو رو به برق میزنم و آشغال ِ فرشو جمع میکنم. دکوری ها رو روی قفسه و کتابا رو توش جا میدم. حالا دوباره از در وارد اتاق میشم. چند لحظه صبر و بعد هر دو تا لامپ رو روشن میکنم. همه چیز رو بهتر میبینم، انگار یکم بهتر شد، واقعا خوب شد. الان به اتاق حس بهتری دارم.
این وقت عصر هیچکس خونه نیست. هر کسی میره دنبال کارای خودش. مامان به مامان بزرگ سر میزنه و بابا هم کارای فروش رو انجام میده. وقتی تو خونه تنهام، تازه سر و صدا محیط به گوش میاد. اولین چیزی که می شنوم تیک تاک ساعته. بعد از اون مهتابی و در و دیوار خونه صدا میکنن و نفسشون رو پشت هم بیرون میدن. یک موتور و چندتا ماشین با سرعت از روی دست انداز کوچه رد میشن و سر تقاطع سرعتشون رو کم می کنن. زن طبقه بالایی هم فارغ از دنیا برنامه های آبکی صداو سیما رو برای چندمین بار نگاه میکنه و بعد تمرینات دو میدانی رو شروع میکنه(واقعا تمرین میکنه!) روی تخت پهن میشم و سرم رو روی بالش میذارم. بوی نرم کننده هنوز روی رو تختی جا مونده. از ته وجودم مولکول های خوشبو نرم کننده رو میدم داخل و به روزهایی که با مهدیه تو یک اتاق بودیم پرت میشم. اونجا هم رو تختیم رو با همین نرم کننده میشستم. یک جور بوی گل یاس که با مواد شیمیایی مخلوط شده...
«میدونی، تغییر چیدمان وسایل اتاق واسم مث تولد دوباره ست. این یعنی یه رویا در حال جوونه زدنه. هر وقت جای وسایل رو عوض می کنم و اتاق رو اساسی تمیز میکنم یعنی حالم اصلا خوب نیست. یعنی غمیگنم و نیاز دارم تغییر کنم. اینو مامانمم فهمیده، همیشه بهم میگه مهدیه یه چیزیت شده که باز افتادی به جون در و دیوارا. یا نمره کم گرفتی یا باز کسی بهت چیزی گفته... ولی میدونی بعضی وقتا خودمم نمیفهمم چمه. فقط دلم میخواد جای همه چیز رو عوض کنم. دلم میخواد دیگه تو اون اتاق با اون خاطره ها نباشم. دلم حس خوب می خواد. دلم یک مهدیه جدید با فکرای خوب می خواد ولی تنها کاری که میتونم بکنم همینه، تو همون اتاق تکراری با همون وسایل تکراری یک تغییری ایجاد کنم. تابلو های جدید بخرم و دیوارا رو نقاشی کنم،میدونی بعضی وقتا توان آدما در همین حده دیگه »
دستم رو زیر چونه گذاشتم و گفتم « پس یعنی الان حالت خوب نیس که این همه عکس پرینت گرفتی و نوت رنگی خریدی؟» سرشو تکون داد، وسایلش رو آماده کرد و سریع مشغول نوشتن شد. روی هر برگه نوت یک کلمه انگلیسی یا شعری از حافظ رو با خط نستعلیق می نوشت و با چسب و ریسمان از سقف بالای سرش آویزون میکرد. چند ساعت درگیر چسبوندن و تنظیم کوتاه بلندی ریسمان های رنگی بود. بعد کلی آزمایش برای کشف مقاوم ترین چسب کل ایران، سقف بالای تختش رو پر از کاغذ و شعر و کلمه کرد. عکس های پرینت گرفته شده شجریان و قربانی رو هم کنار تختش چسبوند و با یک لبخند کودکانه ناشی از رضایت کارش رو تموم کرد. از روی تخت دو طبقه اومد پایین و از رو زمین به دیوار سمت تختش خیره شد، یکمی صبر کرد، برق اتاق رو خاموش کرد و دکمه on ریسمان رو زد. چراغای کوچیک هر چند ثانیه رنگ عوض می کردن و نوت های رنگی با باد کولر میرقصیدن . تک بیت های حافظ بین کلمات انگلیسی راه میرفتن و دور خودشون می چرخیدن. یک لحظه هر دو ساکت شدیم و تنهایی به کلمه های مواج بین زمین و آسمون نگاه کردیم. برگشت سمتم و گفت «میدونی، وقتی ساکت میشیم سر و صدا بقیه اتاقا رو بهتر میشنویم». با خنده زدم رو شونه اش و گفتم « اینا رو ولش کن،
الان خوب شدی؟»
