
مه همه جا رو فرا گرفته؛ کوهها رو، آسمونها رو، روستامون رو، دلم رو، ذهنم رو...، مه غلیظیه، خیلی!
مه میاد و میره؛ همیشه در حرکته. ولی مثل اینکه راجع به من فقط اومدنش رو بلده. میدونی مه توی وجود من چه شکلیه؟!
شبیه اون شباییه که توی بغلت بودم، توی بغل همیشه گرمِت، توی حصار دستهات، بوسههایی که داغ میشد روی پیشونیم و...، بقیش رو یادم نیست، چون خوابم میبرد....
شبیه وقتایی هستش که بعد از مدتها دریغ، یهو میگفتی که میدونی چقدر دوسِت دارم؟ میگفتی که میدونی تنها امیدمی؟ میدونی... بعد دیگه نمیتونستی حرف بزنی، چون صحبت کردن با لبایی که من با لبام مُهرش میکردم، ممکن نبود.
شبیه اون وقتهایی که مثل یه پسر بچه که توپ پلاستیکیش پاره شده و فکر میکنه دنیا دیگه به آخر رسیده و با گریه میپره توی بغل مادرش، میاومدی سراغم و با بغض، هر چی که توی دلت بود رو خالی میکردی و میگفتی: دیدی؟ دیدی دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم؟
بعد من، مثل یه توپ جدید، تبدیل میشدم به انگیزهات برای ادامه بازی زندگیت.
این مه کم کم داره از همه جای بدنم جمع میشه و میاد توی گلوم. اذیتم میکنه ولی خب دوستش دارم. حتی مجبورم که دوستش داشته باشم. اگر از همه جای بدنم هم بیرونش کنم، قلبم ولش نمیکنه، چون پشتش به ذهنم گرمه! خب من هم زورم به مغزم نمیرسه، من هیچوقت زورم به تو نرسید.
تازه! بعضی وقتها همراه با این مه، بارونی هم میشم. چه منظره قشنگی! نه؟ شدم مثل همونجایی که همیشه دوست داشتی با من بودن رو توی اون نقطه تجربه کنی.
بیا...، الان من خودِ اون مکانم، ولی تو نیستی، کجایی؟!
هر چی میگردم جِسمت رو پیدا نمیکنم، فقط سایهات وجود داره. من خودم رو توی این مه حبس کردم، زندانبانم تویی.
راستی! سردمه، میشه بغلم کنی؟!