نگاه آدم‌ها گویی خودفیلتر کنِ قوی دارد و مغزشان مجهز به موتور قوی توجیه‌سازی که به هنگام خواستن چیزی، با قدرت هرچه تمام‌تر فعال شده و مهم نیست وسیله چیست...دین؟ تجدّد؟ حقوق بشر؟... مثل همیشه به خوبی وسیله را توجیه می‌کند و از روی هرچه انسان سرراهش مثل بولدوزری قوی رد می‌شود...
و اگر اکنون در این تَصَوریم که ما تماشاگرانی بیش نبوده، دست‌ْپاکْ ایستاده کناری با چشمانی گرد کرده به وحشی‌ْآدمیانِ پیرامونمان چشم دوخته‌ایم و انگشتِ حیرت را طبق معمول به دهان گزیده و آه می‌کشیم از این بشریتِ آلوده به کثافت...باید بدانیم که حتی اگر هنوز موتور وحشی‌گری‌مان به خاطر فقدان موقعیت و شرایط موجود روشن نشده، حداقل فعلاً از بیماری خودْمقدس پنداریِ مزمن رنج می‌بریم که منجر به تورمِ غده‌یِ وحشی‌گری‌مان خواهد شد...
حقیقت تکان دهنده‌ای است؟ بلی... درک ظرفیت بی‌حد و حصرمان برای کثیف بودن باعث می‌شود به تریج قبایِ توهم خوبی‌مان بربخورد ...
و آیا راه نجاتی هست؟
خدا؟ پیغمبر؟ حقوق بشر؟ علم؟... باید باور کرد همه‌ی این‌ها تنها قلاده‌ای است...قلاده‌ای بر گردن وجود ضعیفمان تا کمی شاید کمی سرعت دیگر تخریبی‌مان کنترل شود و به وقتش همه می‌شوند ذرّاتِ بی‌ارزشی که تنها باید از روی شانه‌ی کُتمان، آرام بتکانیم... بعد با اعتماد به نفس، بینی‌ِبشردوستی‌مان را گرفته و خونسرد از رویِ کُپه‌ی اجساد به خون آغشته رد شویم...
اما راه نجات چیست؟
تنها راه خلاص خودمانیم...آن درونی‌ترین حسِ پیچیده‌یِ میانِ قلب‌های بیچاره‌ی‌مان...حسِ خودخواهی...
نگاه کن! همه‌ی دیگران تویی و تو دیگران و تو شیفته‌وار خود را دوست داری...
والسلام...
