این چند روز هی خواستم بگم که در این هزاران سالی که بر ما گذشته (و گذشته!)، دهها بار، شاید صدها بار، در احساس ناتوانی و ناامیدی فرو رفتیم و «صاحب» جدیدی پیدا کردهیم. و بعد امید جدیدی، و حال بهتری. و همچنان در روزهای جنگ و ناامنی، در روزهای قحطی و استثمار، آدمها عاشق شدهن و بچهدار شدهن و زیر بارون ایستادهن و با دوستانشون خندیدهن. گاهی وقتی یه روایت تاریخی میخونم با خودم فکر میکنم چطور مردم بعد از چنین چیزی زنده موندن و ادامه دادن؟! چطور؟!
چطور؟! شاید با همین داستانها! داستانهای شکست، «نمیشه و نمیتونیم»ها و خبرهای بد همیشه بیش از خبرهای خوب، دستاوردها و دلایل وجود روزنههای امید در روزمره برامون تکرار میشن. در «روزمره» و «تکرار». اونچه که انکارنشدنیه و کسی هر روز برامون تکرارش نمیکنه، تاریخه و گذرا بودنش، توانایی تصور کردن دنیای بهتر و وجود امیدی برای ایجاد تغییر. هر چند کوچک و غیرقطعی، ولی هنوز ممکن. و همیشه ممکن.
امید.
امید مهمترینه. امید اون چیزیه که میخوان نداشته باشی.