یه کافهی کوچیکی که جای چهارتا دونه میز کوچیک بیشتر نداشت، دیوارهای قهوهای تیره و عطر بهلیمویی که وقتی در رو باز میکردی به مشام میرسید. میزها نهایتا 4 نفره بود و چون ما 5 نفر بودیم، از کافهچی اجازه میگرفتیم و یه صندلی دیگه اضافه میکردیم. با اینکه خیلی با کافههای لاکچری دیگه فاصله داشت ولی همیشه شلوغ بود. گاهی مجبور میشدیم چند دقیقهای بیرون وایستیم تا یه میز خالی شه و ما بریم داخل.
این کافه خندههای ما رو دیده، گریههامون رو دیده، درد دلهامون رو شنیده، اینجا بود که بعضی تصمیمهامون رو گرفتیم و به هم دلگرمی دادیم.
ماه رمضون بود، چند روزی میشد که نرفته بودیم کافه رادیو. گرسنه بودیم و رفتیم. آقای کافهچی اومد سفارش بگیره، گفتیم روزهایم و اگه میشه تا اذون مغرب صبر کنیم. رفت و دم اذون با چندتا استکان آبجوش و نبات و خرما اومد و سفارش رو گرفت و گفت روزهتون رو باز کنید. انتظار همچین محبتی رو نداشتیم و کارش توی ذهنمون موند. یعنی محبت همیشه به یاد آدم میمونه.
یادمه من همیشه فراپهی پرتقال یا امریکانو سفارش میدادم و "ح" همیشه میگفت طعم لاستیک سوخته میده، چطور میتونی بخوری؟ من حتی اولین بار که "ح" با ذوق شیر عسل سفارش داد یادم نمیره که چقدر بدمزه بود. یا طعم تیرامیسو و کیک پنیر و پای سیب خوشمزهاش هنوز زیر دندونمه.
اون کافه روز به روز معروفتر شد و دیگه اون جای کوچیک جوابگوی اون تعداد مشتری نبود. جاش رو عوض کرد و رفت کوچهی سینما سپاهان و به جای اون کافه، همونجا یه کافهی دیگه باز شد.
پارسال که رفتم ایران، دوتا از دوستا ایران نبودن و دوتای دیگه اصفهان نبودن. تنهایی رفتم به یاد اون روزا جای کافه رادیو. نشستم پشت یه میز یک نفره. چند دقیقه نشستم اما انگار اون کافه قشنگی اون روزا رو نداشت. این کافه نبود که باصفا بود. این دوستام بودن که محیط اونجا رو لذتبخش میکردن. این آدمان که میتونن از یه جای 15-20 متری یه بهشت بسازن.
بعد از چند روز، دوتا دوستی که اصفهان نبودن، برگشتن و با هم مثل قدیما رفتیم کافه. همون کافه رادیوی کوچهی سینما سپاهان. امسال یه شعبهی دیگه هم نزدیک نقش جهان باز کرده. امسال که رفتیم، توی خیالمون، به روزی فکر کردیم که دوباره همهمون اصفهانیم و خودمون یه کافه زدیم. نه به خاطر پولش، برا اینکه یه کافهای داشته باشیم که همهش مال خودمون باشه، که هرروز، از صبح تا شب اونجا باشیم و حرف بزنیم و حرف بزنیم و حرف بزنیم.