همینطور که داشتم کره رو روی نون داغ می مالیدم و عسل رو روش می ریختم، پرت شدم به 10- 15 سال پیش. خونه ی مادربزرگ. وقتی با داییا و خانم و بچه هاشون دور سفره ی صبونه جمع می شدیم. مادربزرگ خوشمزه ترین مرباهای عالم رو می پخت. دستپختش حرف نداشت. یادمه می گفت برا اینکه مربا شکرک نزنه یه نوک قاشق آبلیمو باید بهش اضافه کنی.
مربای گردو خوردین تاحالا؟ می دونین چقدر زحمت داره؟ چقدر باید گردو با اون پوست سبز تند و تلخش رو پروسس کنن تا به یه مربای بهشتی تبدیل شه؟ مربا گردوی مادربزرگ حرف نداشت (الان که دارم می نویسم دهنم آب افتاد). بگذریم... اینو می خواستم بگم. همینطور که داشتم صبونه می خوردم یهو به این فکر کردم که اون طوری که باید و شاید ما از مامان بزرگ تشکر نمی کردیم. تشکر هیچی... گاهی ایراد هم می گرفتیم. لقمه ی اول از دهنمون پایین نرفته، سریع دهنمون رو به انتقاد باز می کردیم. انگار همیشه باید همه چی پرفکت می بود. انگار مادربزرگ وظیفه داره همیشه بی عیب و نقص غذا درست کنه. انگار نه انگار که همه ی اینا لطفشونه. مامانبزرگ با عشق میپخت به امید اینکه بچهها و نوههاش رو خوشحال کنه. باید میشنید که چقدر زحمتش برامون ارزش داره و چقدر قدردان زحمتاشیم.
کاشکی ببخشیمون مامانی