اگه بخوام از یه رفتار اشتباه توی دنیا اسم ببرم که من رو عصبی میکنه، اون دخالت آدمهایان که کاسهی داغتر از آشن. البته این آدما ممکنه از روی دلسوزی این کار رو بکنن اما کار اشتباه، اشتباهه!
میگن آدمها باید پوست اجتماعی داشته باشن، نه تو کار بقیه دخالت کنن، نه اجازه بدن کسی تو کارشون دخالت کنه. واضحه که منظورم مشورت کردن نیست. توی مشورت کردن شما خودت فرد مناسب رو انتخاب میکنی و با در میون گذاشتن مشکلت ازش خواهش میکنی تا کمکت کنه موضوع رو روشنتر ببینی. اما دخالت کردن زمانی پیش میاد که تو از کسی نخواستی و برخلاف میل باطنی طرف سعی میکنه نسخه بپیچه. هرچی میزان دخالت بیشتر باشه، عزت نفس کمتر میشه.
چیزهایی که میتونه بهمون کمک کنه تا از این رفتار زشت دوری کنیم دونستن این واقعیته که هر کسی شخصیت مستقل و جدا داره و نهایتا هر کسی مسوول کار خودشه، ما فقط وظیفه داریم اگه ازمون مشورت خواستن نظرمون رو بگیم.
تو این مورد استثنا هم هست، مثل کسایی که تصمیمهای تو، توی زندگی اونها هم تاثیر میذاره، اون موقع اونا حق دارن پاشون رو از حد مشورت فراتر بذارن و توی تصمیمی که به اونها هم مربوطه دخالت کنن.