دو سال پیش که رفتم ایران، یه سفر مشهد رفتیم. 5 روز اونجا موندیم و معمولا برای نمازهای صبح و ظهر و مغرب میرفتیم حرم. زندگی توی کانادا باعث شده بود که دلم برای لذت و حس بودن توی یه فضای روحانی مثل حرم امام رضا تنگ شه.
انقدر این حس عمیق بود که دوست داشتم یکم از این فضا رو با خودم بذارم توی چمدون بیارم. عکس میگرفتم، فیلم میگرفتم، حتی توی اینترنت سرچ کردم و دیدم یه اپلیکیشنی هست که میشه باهاش به صورت زنده، صحن و حرم امام رضا رو دید. کم بود. من دلم یه جور کانکت شدن با اون فضا رو میخواست. دنبال یه چیزی میگشتم که وقتی هم برمیگردم کانادا، بازم من رو ببره به همون حال و هوا.
اینم بگم ما توی شهر کوچیکمون یه حسینیه داریم که شیعههای اینجا راه انداختن و مسولیت اون با دوتا آقای ایرانی و لبنانیه. پنجشنبهها دعای کمیل، جمعهها نماز جمعه و معمولا برای مناسبتهای مذهبی برنامه هست. اما من دلم حرم میخواست. دلم صحن خنکش رو میخواست که موقع اذون صبح بشینی و به صدای دعا گوش کنی. همون آرامش... همون حس و حال...
روز آخر دیدم یه سری غرفههایی توی چندتا از صحنها هست. پاسخگویی به سوالات شرعی، سوالات مذهبی و از اینجور مباحث. گفتم برم یکی از این غرفهها و با یه مشاور حرف بزنم. بگم دلم چیزی میخواد که من رو به خدا متصل نگه داره، که همین حس خوب رو بهم بده. لابد اونها میدونن چی میخوام.
رفتم داخل. دو تا خانم نشسته بودن. گفتن سوالت چیه؟ براشون توضیح دادم. گفتن مگه تو مملکت خودمون نمیشد درس بخونی که رفتی خارج؟ براشون توضیح دادم که چرا رفتم و توی این مسیر چیزهای زیادی به دست آوردم. بهم گفتن باید بری یه غرفهی دیگه، اینجا مخصوص سوالات شرعیه.
رفتم جایی که بهم آدرس دادن. اونجا هم چندتا خانم بودن. باهاشون مطرح کردم که دنبال چی هستم. اینکه علاوه بر فضای معنوی که نیاز دارم تا توش باشم، نیاز دارم به یه سری سوالاتی که برام ایجاد شده جواب بدم. بعد از چند دقیقهای که ازم پرسیدن مگه ایران چش بود که رفتی و من براشون توضیح دادم، بهم چند تا کتاب از شهید مطهری معرفی کردن. یه خانمی که مهربونتر بود شمارهی من رو گرفت تا گاهی وقتا باهام حرف بزنه یا اگه من سوالی داشتم ازش بپرسم.
یه سری از کتابها رو گرفتم و یه مقدار مطالعه کردم. خیلی از سوالایی که داشتم رو جواب داد. اما من همچنان دلم حرم میخواد...