ساعت 7 صبح بود. کولهام رو برداشتم، نون و پنیر و گردو، چایی و کیک رو گذاشتم داخلش و با دوستم رفتیم بیمارستان تا برای پدر نوزاد هنوز متولد نشده، صبونه ببریم. فکر کردیم توی غربت دوستا باید کنار هم باشن. وقتی رسیدیم دیدیم جماعت آریایی همه همین فکر رو کردن و جمع دوستان جمعه. تا دو بعد از ظهر منتظر بودیم تا دختر کوچولو به دنیا بیاد که باباش گفت نخیر خبری نیست فکر کنم امروز هم نیاد شما برید خونه.
لحظهی اذان مغرب به دنیا اومد. "پ" گفت: دیدی چی به سرمون اومد؟ گذاشت ما بیایم خونه بعد به دنیا بیاد. همه برگشتیم بیمارستان. فکر کنم تا حالا بچهی انقدر نو و جدید ندیده بودم. پوستش مثل حریر نرم بود. لبای قرمزش عین برگ گل بود. چشماش رو باز کرده بود اطرافش رو نگاه میکرد. یه پارچه پیچیده بودن دورش. شده بود عین یه شکلات فسقلی. باباش توی گوشش اذان گفت. دلم میخواست بچه زبون داشت حسش رو از ورود به این دنیا میگفت.