با سه تا کیسهی بزرگ پر از میوه و سبزی و خوراکی سوار شد. یه آقای میانسال با چشمای ریز آبی و یه عینک گرد. یه کلاه بافت کهنه هم سرش بود. بلیط رو داد به راننده و ترنسفر گرفت.
یکم اطراف رو نگاه کرد، یه صندلی خالی کنار یه خانم پیدا کرد و نشست. صندلیش رو به روی من بود.
رو به خانم گفت چه هوای خوبیه، درسته دیروز برف اومده اما هوا خوبه.
خانم لبخند زد. آقا یکم سکوت کرد و دوباره با لبخند و همون هیجان تو صداش گفت: امیدوارم با ترنسفرم بتونم تا ساعت ۵ اتوبوس سوار شم، آخه یکم پیاده روها یخ زده.
خانم باز یه لبخند سرد زد.
آقا یکم با گوشیش کار کرد و دوباره با چشمای گرد و همون لبخند به خانم گفت: در مورد وی آر چیزی شنیدی؟ خانم سرش رو تکون داد. گفت وی آر یعنی همون virtual reality و شروع کرد در موردش حرف زدن. خانم باز هم با بیمیلی نگاش کرد. به نظرم کلافه شده بود ولی اون آقا با یه سادگی خاصی دوست داشت بازم صحبت کنه.
اتوبوس به ترمینال رسید. آقا با لبخند گفت از همصحبتی باهات خوشحال شدم. باید اتوبوسم رو عوض کنم. روز خوبی داشته باشی.
به نظرم رفت تو اتوبوس بعدی با یه نفر دیگه همصحبت بشه.