هوا خیلی سرد بود. همین که یه لحظه تو اون هوا وایمیستادی خون تو رگهات شروع میکرد به یخ زدن. یه پیرمرد از اون دور داشت تندتند راه میرفت و میاومد جلو. یکم نزدیکتر شد. یه کیسهی پلاستیکی سفیدرنگ دستش بود. از بیرون میشد فهمید تو کیسهاش یه ظرف غذا و چندتا دونه نارنگیه. خودش یه پیرمرد تپل با موهای خاکستری و یه کاپشن نهچندان کلفت که اصلا مناسب این هوا نبود. یه شلوار گشاد هم پوشیده بود که میتونستم حس کنم هوای سرد چطور از شلوار به استخون پاش نفوذ میکنه. از راه رفتنش مشخص بود مشکل زانو داره. داشت نزدیکتر میشد و سمت اتوبوس خط 51 میرفت. راننده درهای اتوبوس رو بست و راهنما زد که راه بیفته. پیرمرد قدمهاش رو تندتر کرد که به اتوبوس بره. تقریبا داشت میدوید. ولی نرسید...
شاید یه خانوادهی پرجمعیت داره که مجبوره با این سن کار کنه و صبح توی این سرما از خونه بیاد بیرون و دنبال اتوبوس بدوه. شاید آخر هفته نوههای قد و نیمقدش میان بهش سر بزنن و میخواد یخچالش پر میوه و خوراکی باشه. شاید هم یه پیرمرد تنهاست که مجبوره کار کنه و خودش از خودش مراقبت کنه. اما هرچی که هست یه قهرمانه، قهرمان زندگی خودش، که تلاش میکنه و یه آدم تاثیرگذار توی زندگیشه. خودشه که داره زندگیش رو میسازه، حالا به هر سختی. شاید تو زندگی خیلیهای دیگه هم تاثیرگذار بوده. کی میدونه؟ ولی مشخص بود آدم شریفیه.
شاید همهی اینها برای این به ذهنم اومد که چهرهاش شبیه پیرمردی بود که میشناختم. اون پیرمرد وقتی بچه بوده دچار تب و حصبه میشه و دکترا گفتن خیلی زنده نمیمونه. اما به طرز معجزهآسایی خوب میشه. بزرگتر میشه و پدرش رو از دست میده. خودش باید از خواهرها و مادرش نگهداری میکرده. سخت کار میکنه و پول درمیاره و میشه همون آدم تاثیرگذاری که نه تنها قهرمان زندگی خودش بوده، بلکه از خانوادهاش هم مراقبت میکنه.
شاید هم هدف خلقتمون اصلا این بوده، که بشیم یه قهرمان یا یه تاثیرگذار. مهم نیست شعاع تاثیرمون چقدر باشه، میتونه فقط بشه قد یه متر اطراف خودمون، یا چند متر یا دهها کیلومتر. میتونیم بشیم آدمی که خودش حداقل از زندگیش لذت میبره، یا بشیم کسی که این لذت رو به بقیه هم میچشونه. مهم اینه که در حد توانمون یه تاثیر مثبت روی دنیای اطرافمون بذاریم.
آخرین باری که حس کردم درون همهی آدما یه گنجی هست که خدا گذاشته و هر کسی باید کشفش کنه تا بتونه تاثیرگذار باشه، وقتی بود که کتاب زندگینامهی استیوجابز رو میخوندم. حس میکردم خدا توی وجود هرکسی یه سرمایهای گذاشته، که باید پیداش کرد، حیفه که دستنخورده بذاریمش. حیفه که آدم تاثیرگذاری نشیم، که دنیا رو جای بهتری برای زندگی خودمون و بقیه نکنیم.
داشتم پیرمرد رو میگفتم...کاش اتوبوس بعدی زودتر بیاد که سردش نشه. فردا آخر هفتهاس و احتمالا منتظر نوههاشه.