کاش یه روزی بالاخره یاد بگیریم که باید در نهایت آدم ها رو قضاوت کنیم و در موردشون یه تصمیم قطعی بگیریم؛
که بزاریمشون کنار یا نگهشون داریم!
بعضی ها شفا و دارو هستن اما بعضی ها درد و مسموم کننده،
یه روز باید بالاخره از خودمون بپرسیم
با بعضی آدم ها ادامه میدیم که چی؟!
قراره به چی برسیم؟!
راستش یه چند وقتیه دارم به این فکر میکنم که شاید همه هم محترم نیستن؛
و این احترام قائل بودن به همه، یه جاهایی آسیب به خودمونه؛
کدوم آدم عاقلی، اصلا کدوم آدمی حاضره با اینکه میدونه که چاقو تیزه اما بر روی انگشت خودش تیزیش رو امتحان کنه؟!
باور کنیم یا نه
بعضی آدمها از اشیا هم کمترن؛
و بعضی آدمها از فرشته هم بیشترن؛
ما اختیار داریم که بین جبرهای زندگی اونی که بهمون حس خوبی میده رو بپذیریم و نگه داریم؛
و اختیار داریم که بخوایم خود واقعمیون باشیم حتی اگر اکثریت مردم خوششون نیاد ...