آرزوم شده بود یبار تا میبینتم یه خبر خوشی بهم بده، هر خبری به غیر از خبر مرگ کسی. بعضیا کم کم انقدر قابل پیش بینی میشن که واقعا حوصله آدمو سر میبرن، یکی بود که همیشه ازینکه آدما به هیچ وریم نیستن گله مند بود، منم با خودم میگفتم خدایا این چی میگه، درگیر بقیه نبودن و به فکر راه حل امور خودت بودن گند دماغیه؟! یکی هم بود که خوره کنترل امور داشت، میگفت چرا از بالا بهم نگاه میکنی، والا از روبرو نگاهش میکردم، تازه اون قدش از من بلندتر هم بود، فقط عادت داشت همه پیشش سر بزیر باشن و من نبودم. میدونی چیه، حس میکنم هر چی هم خودمونو تیکه پاره کنیم آدما اونجور که تصورشون میکشه میشناسنمون، یچی تو ذهنشون از ما ساختن که بیسش صحبت های بقیه است و بر اون اساس نوع رابطشونو با ما میچینن. حقیقتا برا کسی اهمیت نداره ما کی باشیم، اونا ما رو هر جور بخوان میبینن، آدما مسخ ذهنیاتشونن، چه این ذهنیات خود ساخته باشه چه در اثر شستشوی مغزی ...