ویرگول
ورودثبت نام
زهرا پورسلیمان
زهرا پورسلیمان*** آمده ایم تا نمانیم *** دکتری معماری، طراح و پژوهشگر حوزه ی معماری، نویسنده، مترجم، و شاعر.
زهرا پورسلیمان
زهرا پورسلیمان
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

زامبی درونم را دوست دارم از سری ../../....

در هفت سالگی چون مشکل املا و روخونی داشتم خودجوش خوره کتاب شده بودم تا مشکلم حل شه و البته هم که شد، مجلات دانشمند، رمان، داستان، تاریخ و نجوم میخوندم، و البته برا روان خوانی برای خودم دیوان های اشعار شاعران بزرگ تاریخ رو تجویز کرده بودم، کرم موسیقی هم بودم، دستی بر همه چیز داشتم. تا جایی که در ده سالگی اولین شعرم رو نوشتم. البته متاسفانه شعرها و نثرای کمی از زیر ۱۸ سالگیم دارم چون یا میسوزندمشون یا دفتر شعرم گم میشد، خیلی هم یادم نیس راجع به چی مینوشتم. اولین بار در دوازده سالگی بازم یادم نیس سر چه قضیه ای برای اولین بار امیدمو از کل دنیا از دست دادم و فهمیدم این خودمم که باید مسیرمو در زندگی پیدا کنم و منتظر کسی نباشم، شایدم آدرنالین نوجوانی بدجوری فوران کرده بود و تصمیمم جوگیرانه بود، اما به هر دلیلی بود دو باور خوبی رو در من رشد داد که هنوز همراهمه، امید و اعتماد به خود. هر چند در ۲۲ سالگی کلا وا دادم و سرنوشتمو دست باد سپردم و تا ۳۷ سالگی هم اسیر اون وا دادنه شدم، اما همونم شد تجربه ای که یادم بیاره من ۱۲ ساله از من ۳۷ ساله هوشیارتر و هدفمندتر بوده. این سه سال و خورده ای تمام تلاشم برای بازگشت به باورهای دوازده سالگیم بوده، جایی که تصمیم گرفتم کی باشم، چکاره باشم و چجوری زندگی کنم. بعضی وقایع زندگی زمانبرن، انگار در اون بازه مسخیم تا تجربه ای بدست بیاریم. برا بعضی از افراد تجربه تاوان سنگینی داره. برا بعضیا با حمایت های درشت و برا بعضیا با حمایت های ریز همراهه. برا بعضیا تجربه ی درد به سمت اشتیاق به شادی هولشون میده، بعضیا با شادی از تجربه ی درد پیشگیری میکنن، بعضیا با شادی درد رو تعدیل میکنن، بعضی هم در رنج طلبی مزمن به سمت فنا میشتابن. حتما انتخاب های دیگه ای هم وجود داره، اما حداقل من به این نتیجه رسیدم که انتخابش دست خودمونه، انتخاب اینکه چجوری زندگی کنیم. اگر رنج رو به عنوان بخش ناگزیری از زندگی بپذیریم و روحیه حل مشکل داشته باشیم. این امیدواری ما رو بسمت شادی سوق میده. شادی هم به معنای دم بدیقه قهقهه زدن نیس. من فهمیدم که شادی از رضایت میاد. شده ماه ها تنها باشید و این تنهایی به پروسه شفای ذهنتون و مرتب شدن روال زندگیتون کمک کنه، فقط چون سرشلوغ بقیه نیستید؟! شده تو کارتتون فقط ۵ تومن باشه اما حالتون خوش و جسم و ذهنتون ریلکس باشه؟! اون دقیقا شادی واقعیه، بی دغدغه و بدون تعلق بچیزی یا کسی رضایت داشتن. البته که محیط اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی هم میتونه حس نارضایتی رو به آدم القا کنه، اما کافیه ما پادزهر امید و هدفمند بودن رو در خودمون تقویت کنیم تا سدی در برابر القائات بیرونی باشه.

یادمه همیشه از تمجید و مورد توجه بودن انرژی میگرفتم، طوری که در ۱۸ سالگی با پیوستن به حلقه شاعران دانشگاه کلی پیشرفت کردم، تا قبل سی سالگی همیشه بخاطر اینکه جوانترین عضو هر گروهی بودم توجه اجتماعی زیادی رو به خودم معطوف میکردم. چون شناسناممو سه روز عقب کشیدن و من یسال زودتر رفتم مدرسه، پس همیشه جوانترین عضو گروه ها بودم. در اون زمان انگار رو ابرا بودم و تمام تمرکزم به آینده بود، هی بهتر و بهتر و بیشتر و بیشتر مینوشتم. انگار از بچگی خودآموز یاد گرفته بودم که نوشتن شفابخشه. بعد ۳۰ سالگی این نوشتن مثل خوره افتاد به جونم، شده بودم یک نشخار ذهن ۲۴ ساعته، بعدها کمی ترسیدم تا اینکه زندگی نزیسته ام رو دریافتم، همونجا تصمیم گرفتم از غلاف تنهایی بیام بیرون، جایی که دقیقا دیگه من ۱۲ ساله رو در خودم پیدا نمیکردم، جایی که من ۱۸ ساله دیگه نبود، ۵ سالگی شاد و بیخیال دیگه نبود، ۲۸ ساله اجتماعی دیگه در من نبود، و من سالها بود داشتم در انزوا در جایی دور از ریشه هام زیست میکردم. مثل زامبی شده بودم، شب زنده دار و مدام مینوشتم، تا اینکه در نهایت از اون پوسته پژمرده زدم بیرون. این سه سال هم گذشت. تا ۴۰ سالگی که همیشه منتظرش بودم که ببینم چه شکلی میشم. شاید هر کی ببینتم برخلاف قدیما سنمو حدس بزنه، اما اینم دیگه به هیچ ورم نیس. شاکرم که چهل سالگی رم دیدم، حالا میخوام ببینم در پنجاه سالگی کجام، نه فقط خودم رو، امید زندگیم رو، هانا دخترم رو ...

رمان داستانشادی
۲
۰
زهرا پورسلیمان
زهرا پورسلیمان
*** آمده ایم تا نمانیم *** دکتری معماری، طراح و پژوهشگر حوزه ی معماری، نویسنده، مترجم، و شاعر.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید