ویرگول
ورودثبت نام
زهرا پورسلیمان
زهرا پورسلیمان*** آمده ایم تا نمانیم *** دکتری معماری، طراح و پژوهشگر حوزه ی معماری، نویسنده، مترجم، و شاعر.
زهرا پورسلیمان
زهرا پورسلیمان
خواندن ۱ دقیقه·۴ ماه پیش

در پاسخ به آلبر کامو درباره ی معنای زندگی

درست است که رنج میرود و زندگی میماند، آری زمان درمانی بر همه دردهاست، اما گویا زمان همان فاصله گرفتن و تکرار شدن و از یاد بردن سوز رنج است، نه درمان، همان تکرار نمادیین در روزها و شبها و هفته ها و ماه ها و فصلها و سالها و دهه ها و سده ها و هزاره های طبیعی زمین، اما من چیز دیگری دریافتم، آن تکرارپذیری است که آگاهی میاورد و آن آگاهی است که تکرار را از رنج آور بودن میرهاند، نه اینکه لزوما دیگر دردی وجود نداشته باشد، بلکه رنج تکرار شدنی گویا خود، درمان است، رنج آگاهانه وقتی تکرار شود، چون از آن با خبریم و میدانیم چگونه با آن مواجه شویم، گویا دیگر درد آور نیست. آگاهی در واقع مسیر تجربه تا درمان است، و این سوال اینجا به ذهنم خطور میکند، که اگر انسان همه چیز را به تمامیت تجربه کند، آیا دیگر رنجی نخواهد داشت؟ شاید آری، و دهه پنجم زندگی ازین جنس است، تجربه های تکراری آگاهانه که در آنها لذت زیستن را در میابیم، حتی در رنج هم، همان لذت و همان چشیدن به تمامیت و همان زیستن آگاهانه در لحظه و همان اکسیر بودن زمان و همان درمان بودن تکرار را در میابیم، وقتی به تمامیت چهار دهه زیسته ایم و همه چیز حالا تکرار است، شاید اولین بار در تاریخ بشر است که با افزایش سن، انسان این تجربیات را درک میکند.

تاریخ بشر
۰
۰
زهرا پورسلیمان
زهرا پورسلیمان
*** آمده ایم تا نمانیم *** دکتری معماری، طراح و پژوهشگر حوزه ی معماری، نویسنده، مترجم، و شاعر.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید