از همون روز اول گریه میکردم، میترسیدم از عاقبتش
انگار میدونستم چند سال بعد قراره چی بشه
یه ندایی درونم میگفت بزرگترین اشتباه زندگیته
او که تجربه ای نداشت میگفت تحمل کن همه چی درست میشه، اما کاش به جای امید واهی نجاتم میداد
وای که چه راهی رفتم، راه بی بازگشت
و سالهایی که هیچ وقت برنمیگرده، انگیزه هایی که هیچ وقت دوباره زنده نمیشه
و جسمی که فرسوده شده و روحی که سائیده شده
کاش اشکام قدری داشتند، کاش اشکام در نمیومدن
به هر دلیلی
فقط برای اینکه خوب باشم، اشکام در نمیومدن تا فقط خوب باشم
وای که چه روزهایی گذشت و کسی شدم که خودم هم فکرشو نمیکردم
آدم اغلب در زندگی در جایی ایستاده که تو برنامش نبوده
همینجوری همش سوپرایزه انگار، یا کمه یا زیاد
فقط اونموقعا که همه چی اندازست کاش قدر اون لحظه ها رو بدونیم
همون لحظه هایی که همه چی متعادله، نه کمه و نه زیاد
جایی که احساسات در اون جایی نداره
همون لحظه هایی که انگار هیچی نیست اتفاقا همون لحظه ها صلح مطلقه ...