بند ...

آنقدر خسته ام ز هیاهوی درد که
نای نوشتن از سر انگشت من برفت
بستم دو چشم را
انبوه واژه ها، به خیالم چو سیل ریخت
پس باز شد دو چشم
کاغذ که سالهاست که قهر است با قلم
پس باز دست، دامن گوشی گرفته است
بر صفحه سفید
واژه فرو چکید
یک یک و بعد سیل
ای روح غم زده که در اینجا فسرده ای
همچون قناری ای که قفس داشت توی باغ
میدید نعمتی که به دورش فراخ بود
اما نبود کوتهی بال او جواب
زین روی قلب او، چو اسیران فشرده گشت
زین روی روح او، به کناری فسرده گشت
چون شبح منزوی
بر کنج آن قفس
اکنون همین شده است، قصه ما این اسیرها
در منجلابی از غم و افسوس بی حساب
از آنچه داشتیم و داریم و آه حیف
دستانمان به خاطر زنجیر کوته است
از دست یافتن به جهانی که حق ماست
پاهایمان ز قفل به تقدیر بسته است
بر شانه هایمان
بس بار بس فشار
وه این سراب بس، که پر از وهم و وحشت است
ما در میان خواب و بی خوابی ای عمیق
هی پرسه میزنیم
با یک امید پر شده از عمق حمقمان
ما مغزهای شسته ی آفت زده همه
افسرده و ملول ز سردی بخت خویش
با جمعی از ملول چو خود، مویه میکنیم
بر خاک آبروی ریخته ی تار و پود خویش
پیش مزار سوخته، تاریخ غم زده
با های های و قلب گرفته ز رنج ها
با خاطری ملول ز تب، گریه میکنیم
اما هنوز کوتهی دستهایمان
اندر خم جواب برای رسیدن اند
بر آنچه حق ماست ...