و من دوست دارم که برای خودم یک دنیای خیالی بسازم که در آن خرگوشهای سفید در میان گلهای رونده وحشی بازی میکنند و آفتاب از لابلای درختان بلند همیشه سبز پس از گذشتن از سقف شیشه ای خانه ام به من بتابد و از خواب بیدارم کند اما نه خیلی زود حول و حوش ده صبح
و پروانه ها شبها زیر نور مهتاب ظاهر شوندجایی که هوا همیشه آبی و نیلی ست و سیاهی ندارد
جایی که مدام خنده کودکان فربه و زیبا به جای صدای پرندگان در فضا بپیچد شاید این قسمتش کمی یجوری بوده باشد اما خنده بچه ها از صدای ممتد پرندگانی که پنج صبح خواب از سرت میپرانند بسی بهتر و دل انگیزتر است....
دنیایی که در آن برای هر روز زندگی مجبور نباشی بلکه با لذت گام برداری و خوشی ارجح بر تلاش باشد
شاید فکر کنید چقدر این تنبل است
اما همزمان میتوانید این فکر را هم بکنید که چقدر ایشان خسته اند ...