حدود ده روز پیش داشتم لیوانها رو توی کابینت میچیدم که اصلا متوجه نشدم که چجوری یکیشون خورد به در کابینت و همونجا تو دستم خورد شد و ریخت رو زمین، همه جا رو تمیز کردم و یه ساعت بعد دیدم هر جایی که من تو اون مدت رد شدم رد خون هست، دستمو نگاه کردم دیدم کلی خون ریخته و من اصلا حس نکرده بودم، لباسمم خونی شده بود و من اصلا متوجهش نشده بودم، اما همیشه هم سهوی نیست، گاهی بعضیا عمدا میشکنن، اما به روی خودشون نمیارن چی شکستن و چقد خون ریختن، فقط میگن ای بابا چرا مراقب نبودی، خلاصه که بعد ده روز تازه زخما خشک شد و ریخت، اما ردش هنوز هست، هم رو دستم، هم تو ذهنم، آدم بعضی چیزا رو یادش نمیره، مخصوصا اگه دلیلیشو هیچ وقت نفهمه، حالا فکر کن یکی دیگه عمدا لیوانی که ترک داشته رو داده باشه دستت و شکستنش رو انداخته باشه گردن تو، تو هم چون متوجه نشدی چی شده بود سالها فکر کنی خودت شکسته بودیش، رد اون زخم هم همش جلو چشمت باشه، ازش خجالت بکشی و مدام بپوشونیش تا کسی قضاوتت نکنه، اما اون آدم هم سالها بهت نگه که تقصیر تو نبوده، یهو یه روز اتفاقی همه چیو بفهمی و هضمش برات دشوار و حتی محال باشه، فقط بخوای بچپی یه گوشه و دپرسانه هی از خودت بپرسی چرا با من آخه، اما یه نفر سومی سعی کنه هی نظرتو عوض کنه و بگه نه اون آدم اصلا اونجوری که فکر میکنی نیس، مدام رو مخت بره و هی ازون تعریف کنه که اتفاقا برعکس اونچه تو میگی اون خیلی هم خوبه، هی از ریز جزئیات زندگی اون و موفقیتاش بیاد پیش تو بگه و هی زخمای تو رو تازه کنه، هی تو سعی کنی یادت بره هی اون یادت بندازه که از کی چه زخمی خوردی، چه حالی خواهی داشت؟ مدتیه دارم فکر میکنم اون نفر سوم رو نزدیک خودم نگه دارم یا نه؟!