ابد

زندگی میگن برای زنده هاست اما خدایا
بس که ما دنبال زندگی دویدیم بریدیم که ...

روی کاناپه زیر پنجره خوابم برده بود، دم غروب با صدای این آواز از خانه ی همسایه نرم نرمک از خواب بیدار شدم، بوی نان تازه از نانوایی سر کوچه میآمد، خواب از سرم پریده بود اما بخاطر نسیم خنک غروب مهر ماه نمیخواستم چشمانم را باز کنم، هوا را و عطر نان را تا ته سر کشیدم و گوشم را به آواز سپردم

چشمی به هم زدیم و دنیا گذشت، دنبال هم امروز و فردا گذشت
دل میگه باز دنیا رو از نو بساز، ای دل غافل دیگه از ما گذشت ...

شایدم آواز باید شادتر میبود
بس که هوا خوب بود
گاهی وقتی این عطر و خنکای هوا را استشمام میکنم در دلم آرزو میکنم کاش هوا همینطوری بماند و تغییر نکند، کاش زمان در همین لحظه متوقف شود و این حال دائمی شود، کاش دیگر زمین نچرخد و روزگار در همین نقطه به پایان برسد، کاش این نقطه ابدی ترین جای زمان و مکان شود، اما این کاش ها واقعی نیستند، باید از گرگ و میش رد شوم، صدای اذان آمد، غروب به شب پیوست و آن لحظه ی دلنواز رفت، شاید باز هم بارها تکرار شود، شاید هم نه، مهم این است که آن را تجربه کردم و به قول دخترم تجربه ی دوباره هیچ گاه مثل بار اول نیست، زیرا اولین تجربه ها ناب هستند و تجارب تکراری بعدی همواره خاطره ای از تجربه ی اول را با خود همراه دارند، پس ناب و دست اول نیستند، به راستی که یک نوجوان هم میتواند فیلسوف باشد ...