اگر قرار بود روزی بنشینم و با خودم حرف بزنم، چیزی نمیگفتم، فقط خودم را نگاه میکردم، از خودم مراقبت میکردم، میگذاشتم دمی استراحت کنم، کمی بار فکر کردن به همه چیز را به عهده میگرفتم و دیگر به خودم نمیگفتم تو قوی هستی چون میدانستم چقدر از شنیدن میزان قوی بودنم خسته شده ام، یک قهوه رقیق کم شیرین برای خودم درست میکردم، مینشستم کنار خودم و برای خودم کمی خیام و کمی بابا طاهر میخواندم، به صدای خودم هم کمی گوش میدادم، و کمی خودم را محکم در آغوش میگرفتم. من اگر قرار بود با خودم حرف بزنم و به خودم گوش دهم، اغلب سکوت میکردم تا دردهایم التیام یابد، شاید پاک کردن هر گونه نویز شفای تک تک سلولهایم بود و من بهترین شنونده برای سکوت خودم بودم ...
