دخترک از اتوبوس بی آر تی پیاده شد، آنروز حس عالی ای داشت، غروب زیبایی بود، بی هیچ دغدغه ای و بی هیچ قید و بندی. ذهنش خالی خالی بود، این سطح از خالی بودن و پاک بودن مغزش برایش عجیب بود. او هایپراکتیو بود و عادت نداشت بدون خیالبافی لحظه ای زندگی کند، در حالیکه آن لحظه برایش بسیار خاص بود، حس پیرمردی را داشت که بر بلندای کوهی نشسته بود و ساعتها بر آن آسمان طلایی غروب خیره شده بود، با چایی در دست و هیچی در سر. بیست سال بعد هنوز آن لحظه که یادش میامد مغزش دوپامین ترشح میکرد. الحق که پیرمردها برای دختران جوان بسیار الهام بخشند، مخصوصا که همه شان به ظاهر مهربانند و خورده شیشه هایشان مثلا اصلا معلوم نیست. برای همین است که دختران جوان پرمشغله همیشه آرزو میکنند کاش جای آن پیرمردهایی باشند که غروب ها در ماسوله و لهراسب، گاهی خیره به غروب و گاهی بالای ابرها دم قهوه خانه پاتوق میکنند و فقط دوردستها را نگاه میکنند و برای ساعتی حتی حرفی هم نمیزنند، فقط هر چند دقیقه یه قلپ چای از گلویشان پایین میدهند، و تنها حضور است که در آن لحظه حس میشود.
به اعتقاد دخترک، زندگی همان لحظه طلایی غروب در پس زمینه آسمان آبی بود که برایش به مدت نیم ساعت کش آمد، برای اولین بار حس کرد زمان متوقف شده و دارد از لحظه نهایت بهره را میبرد. ان بهره لذت نبود، آرامش محض بود ...