
شب فرو افتاده است
خوابیدهام پشت دری بسته
تنها پرتو نوری از زیر آن میگذرد
سرم به دوار افتاده
افکارم قطار قطار می آیند و می روند
قطاری فرسوده در حال حرکت است
بهتر است تعمیر یا تعویض شود
اما
آیا در حرکت بودن کافی نیست؟
قلاب فکری در آن پشت گیر کرده است
بیشتر درها را به رویش بسته شده
در کوچهای بن بست به دور خودش میچرخد
شاید آن در نیمه بازی که پشتش خوابیدهام، راه ورود به کوچه باشد
راهی برای نوسازی خانههای آن کوچه بن بست
اما
آیا همین فکر کردنها کافی نیست؟
دیگر به ساعتم نگاه نمی کنم
خواهان پوششی برای گذر واقعی زمان نیستم
نیمه نیم قرن گذشته
بیشتر چشم انتظار آنچه باید پیش آید، بودم
دریغ از ساختن مجالی برای زندگی
پریده رنگ یافتم خودم را
در مردمک عکسی که از خودم گرفته بودم
در آینه
این بار
کورمال کورمال قدم بر میدارم
در سکوتی گنگ و تاریک
دیگر ساعتم هم به من نگاه نمی کند
زمان هم با من پشت به آب شناور شده
قایق ها همچنان در رفت و آمدند
اما
آیا شناور بودن کافی نیست؟
هجوم پرسش ها
گاهی بی حسم می کنند
ذهن منظم به دنبال جواب قطعی برای همه چیز است
اما هر چه بیشتر در پس ذهنم گشتم
بیشتر در این ماز دست و پا زدم
این جمله را تکرار کردم
«کآشوب در تمامی ذرات عالم است»
چه کنم که تا نچشم آرام نمی گیرم
معنای زندگی را
یکی گفت: «شبیه گریپ فروت اما خوشمزهتر است»
گفتم: «از نارنگی تیزتر»
گفت: «تیز، اما نه به اندازه لیمو»
مگر میشود مزه پرتقال را توصیف کرد
یک تکه از آن کافی بود تا حسش کنم
دوباره میپرسم
آیا تجربه کردن کافی نیست؟
آیا در مسیر بودن کافی نیست؟
اصلن چرا تنهایی کافی نیست؟
«این شعر در تاریخ 30 آبان 1403 نوشته شده است.»
Tue 13.10.2026- 21.7.1405