
گاهی وقتا دلم نمیخاد در مورد بعضی تجربهها و حسهام بنویسم. انگار اگر اونها رو به زبون بیارم دیگه تموم میشن و اون احساس شعفی که از داشتنشون داشتم از بین میره. ولی الان لبریز شدم از اون تجربهها و میخام یه خورده ازشون بنویسم.
میخام شکرگزار داشتن همچین خانوادهای باشم. لحظههایی در حال ساختن هستند که خیلی برام ارزشمندند. میتونم حرف بزنم. و در مورد مسیلهای که پیش اومده نظر بدم. میتونم فرد مقابل رو درک کنم و به خاطر حس و حالی که توی بعضی لحظات پیدا میکنه سرزنش نکنم. کمتر به سراغ قضاوتشون میرم. بیشتر به شرایط نگاه میکنم. سعی میکنم بیننده و شنونده خوبی باشم.
بیرون رفتنهای سهتایی با مامان و بابا لحظات جالب و دوست داشتنی برام به یادگار میگذارند. برادرم مشغول کاره و نمیتونه ما رو همراهی کنه. ولی همون زمان کمی هم که شبها با همدیگه داریم توی خاطرم حک میشن.
مسافرتهایی که با مامان و بابا رفتیم هم کلی خوش گذشت هرچند اتفاقهایی میفته که لازمه درموردش صحبت بشه. وقتی به فرد مقابل اجازه تخلیه هیجانی و صحبت کردن داده بشه یعنی گفتمان شکل گرفته. و مسیر گفت و گو خیلی از سوتفاهم ها رو حل میکنه.
اخیرا حس میکنم یک قدرتی در من ریشه دوانده که شاید ناشی از باور به خودم و پذیرش من با فقدانهایم است. البته اینو اضافه کنم تا همین چندماه پیش انقدر خودم رو شکننده میدیدم که نمیتونستم به خودم دست بزنم. شبیه زخمی بودم که عفونت کرده و سر باز کرده بود. زخمهایی که نمیشد حتی نزدیکش شد. ولی الان این قدرت درونی داره منو پیش میبره. البته حس میکنم قبلن هم چنین باوری به خودم داشتم ولی به کلی فراموشش کرده بودم. در چنین مواقعی حس میکنم احساساتم را خاموش کردهام. ولی نه، مخالف این حس هستم. من هنوز هم از نظر خودم مهربانم ولی نمیتونم تظاهر به داشتن احساس خاصی در مقابل افراد باشم. شاید پذیرفتم که دیگر تلاش اضافی برای مورد تایید بودن دیگران انجام ندهم. و وجود خودم را بدون نقاب و پرده ببینم.
فهمیدم چقدر ویس گرفتن بهم کمک میکنه. خودم رو مثل بچهای میبینم که لکنت داشته، نمیتونسته صحبت کنه و یک چیزی راه گلوش رو بسته بوده. ولی الان داره خودش رو ابراز (express)میکنه. ویس گرفتن به من اجازه آشکار شدن حرفهایی رو میده که گاهی خودم هم ازشون بیخبرم.
اینجا باید شکرگزار داشتن «دوستم» هم باشم که ایده وویس گرفتن او مرا با این مسیر آشتی داد.
Friday 9.10.2026 - 17.7.1405