
با خودم گفتم اگر ازم عذرخواهی کرد و گفت منو ببخشید. من هم در جواب میگم: «نمیبخشمت»
پنجشنبه هفته پیش ساعت 19:15 زمان شروع جلسه تراپی هفتگیام بود. چند دقیقه در Google Meet منتظر موندم ولی خبری نشد. کسی در جلسه نبود که درخواست مرا accept کند. به تراپیستم پیام دادم که از تشکیل جلسه مطمین شوم اما خبری نشد. چند دقیقه بعد تماس گرفتم اما «مشترک مورد نظر در دسترس نبود.». با شماره دیگر او تماس گرفتم اما همان کلمات را شنیدم. یادم افتاد گاهی اوقات وقتی تلفن همراه کسی خاموش است، پیام در دسترس نبودن به جای خاموش بودن گفته میشود. از نظرم هر دلیلی که داشت زیاد قانع کننده به نظر نمیرسید.
تقریبن ساعت 19:30 پیامی از طرف ایشون فرستاده شد که منو ببخشید. گوشی من خرابه. نمیتونم الان درستش کنم و تنها کارکردش فرستادن پیامکه.
من هیچ پاسخی به پیامشون ندادم. عصبانی و خشمگین بودم. خشمم از این بود که چرا ایشون زودتر به من خبر نداند. احتمالن میدونستند که گوشیشون خرابه. اصلن چرا بعد از پیامهای من خبر دادند. و با خودم گفتم این شرایط یه خورده به بی مسیولیتی ایشون هم بر میگرده و گفتم اگر جلسه بعد از من عذرخواهی کردند، نمیپذیرم.
وقتی فاصله جلسات بیش از یک هفته میشه، فکر میکنم میتونم بدون جلسات هم ادامه بدم و بهشون نیاز ندارم. ولی همین که حدودن 10 روز میشه، میفهمم که نه، این طوریها هم نیست. مثل کسیام که معتاد شده و بهش مواد نرسیده. البته کلافهگی و پریشان حالی من میتونه به دلایل دیگهای هم برگرده.
(با اینکه من با کلمه معتاد زاویه دارم ولی کلمه Addiction و Addict در ذهنم تداعی شد. حتی گاهی از اعتیاد مثبت که توسط گلاسر مطرح شده استفاده میکنم تا بار منفی معناییاش برام کم بشه.)
وقتی این کلمه (یعنی اعتیاد) رو به زبون آوردم و توسط تراپیستم پررنگ شد، تداعیهای دیگهای به ذهنم اومد. ولی نمیتونم اونا رو اینجا بنویسم ...
گاهی با خودم میگم پس کی قراره تغییرات ناشی از این جلسات رو ببینم. چرا دارم این همه هزینه میکنم؟ چقدر باید صبر کنم؟ چقدر صبر میخاد تا صبر کردن رو یاد گرفت؟ (من حتی در یادگیری صبر هم عجله دارم.)
ولی شاید یکی از مهم ترین دلیلهام اینه که میتونم جایی باشم که تقریبن بدون نگاه قضاوتگرانه در گفتمانی درباره «من» بشینم. گفتمانی در راستای آشکار شدن ناخودآگاه من. گفتمانی برای کاویدن و کشف میل و اشتیاق من.
جلسه بعدی تشکیل شد. در طول هفته بعضی تجربهها، خاطرهها، رویاها یا حسها برایم پررنگ میشوند تا آنها در جلسه مطرح کنم. با این حال، هر جلسه به روان و ناخودآگاهم اجازه میدهم تا خودش در مورد محتوای حرفهایم تصمیم بگیرد.
فکر کنم انقدر مسیله لغو جلسه قبل برایم مهم بود که ابتدای جلسه مطرحاش کردم. یادم رفت بگویم اگر گفتی ببخشید تو رو نمیبخشم. مقداری از افکارم را درمورد این موضوع بیرون ریختم. بعد ماجرا به سمت و سوی دیگری کشیده شد. کلمههایی مثل اعتماد(trust )،independency و زبان انگلیسی رنگ دیگری گرفتند. (من عمدن برخی کلمات را به انگلیسی مینوسیم چون هر کدام میتوانند در تداعیها دال متفاوتی داشته باشند.).
معمولن صحبتهایی که در مورد زمان جلسات یا تاخیری باشد در انتهای جلسه بررسی میشود. (البته من از این روش خیلی خوشم میاد. وحتی اونو جاهای دیگه هم پیاده کردم. انگار صحبتهایی که خارج از مبحث اصلی باشه و یا اهمیتشون کمتر باشه در انتهای جلسه بحث میشه.)
این بار هم ایشون در مورد لغو شدن جلسه قبل توضیح دادند و عذرخواهی کردند. حتی گفتند بله حق با شماست. من میدونستم که گوشیام خرابه. ولی فکر کردم که بتونم شرایط رو مدیریت کنم. و اونجا بود که من حس کردم زیاد از این عذرخواهی راضی نیستم و یادم افتاد به خودم گفته بودم اگر ایشون عذرخواهی کردند، نپذیرمش. با اینکه پایان جلسه بود ولی از ایشون خاستم تا یک جمله بگویم. حرفم را زدم. گفتم که فکر نبخشیدن شما در روانم نقش بسته بوده.
ایشان در جواب گفتند:«انگار بخشی از شما نمیخاد عذرخواهی منو بپذیره.».
این جمله داره از دیشب داره توی ذهنم قلقلک میشه. انگار در ارتباط با دیگری، ممکن است شما اعتمادسازی کنید، تخریب و یا خدشه دارش کنید. ولی مهم اینه که گفتمانی در این مورد صورت بگیره. هرچند شاید بخشی از وجود شما فرد رو نبخشه حتی با وجود ترک برداشته شدن.
ساختار نوروتیک با پذیرش فقدان داستانها دارد. او به خاطر متمدن شدن دردها میکشد. ولی او نوروتیک شده است تا سایکوز نشود. پس نمیشود چندان به او خرده گرفت. او بین بد و بدتر، به بد روی آورده است. ماندن در یک رابطه، شاید آنقدرها هم ایده المند نباشد. یعنی تو نابلدی میکنی. او هم همینطور. ولی ارزشی که شما برای حفظ آن رابطه قایلید، آن را ادامه دار میکند.
حتی با وجود بخشهایی از شما که هنوز آن نابلدی را نبخشیده است. ما حق داریم که دیگری را نبخشیم ولی این به معنای دشمن بودن یا ناراحت بودن از او نیست. شما یاد گرفتید که نسبت به این فقدان به پذیرش برسید. فقدان انسان بودن.
اینگونه راحتتر خودتان و دیگری را میپذیرید. به مثابه حس و حال کسی که در نظر گرفتن مرگ بخشی از او شده است. یعنی در نظر گرفتن تمام شدن و ختم این لحظات.
(فیلم «محیا» و «meet Joe Black» رو شدیدن پیشنهاد میکنم.)
وقتی تو به این پذیرش و باور برسی که ممکنه حتی نفس بعدیات را نبینی، طور دیگری رفتار میکنی. اخیرا برادر مربی یوگایم کاملن ناگهانی فوت کرد. او بعد از 40 روز آمد و گفت درسی که از روزها گرفتم این بوده که «قدر تک تک لحظاتمون رو بدونیم. در لحظه و شکرگذار بودنمون باشیم. آدمی حتی از یک لحظه بعد خودش هم خبر ندارد.»
شاید حرفهای تکراریای به نظر برسند ولی وقتی آنها را در شرایط خاصی میشنوی انگار واقعی بودن کلمات و احساسات فرد درک میشود.
راستی کلمات «گفتمان»، «فقدان» و «خواندن دیگری» اخیرا جزو کلمات محبوب من شدهاند. کلماتی که در حد کلمه «Deep» برایشان اکلیلی میشوم.
Friday 9.10.2026- 17.7.1405