یکشنبه 5 بهمن 404
انقدر ننوشتم و بیرون نریختم که الان نمی دونم از چی بنویسم. زبونم بند اومده. زندگی توی یه خونه دیگه هنوز برام عادی نشده. هنوز سخته. اینحا به وای فای دسترسی ندارم. مدام باید به اینترنت گوشی وصل شم. بدم میاد از اینکه بخوام مدام گوشیمو ببینم. بهم استرس میده. با اینکه نوتیفیکیشن هاش قطعن ولی اذیتم میکنه. البته الان بیشتر. به خاطر اینکه میخوام برم سراغ اپلای ولی مدام ازش فرار میکنم. همین باعث شده تا مظطرب بشم، و نتونم خشمم رو جمع و جور کنم. فعلا فقط با گوشی به اینترنت دسترسی دارم ولی انگار خستهام. میدونی قضیه یه چیز دیگه است. یه ترس بزرگتر. ترس از اینکه باید با فرایند سخت مهاجرت روبرو بشم. شاید هم هنوز نپذیرفتم که زندگی کردن درد داره. دردی که اگر باهاش روبرو نشم و نپذیرم، قراره به یه رنج خودساخته تبدیل بشه و منو از پا دربیاره. مثل الان که داره اتفاق میافته.