سیب

یادمه اولین باری که شعر سیب حمید مصدق رو شنیدم کلاس هفتم بودم و بعد شنیدنش با خودم گفتم واااو چه کرده شاعرر ?

یادمه اون موقع ها خیلی دنبال شعر و شاعری و نوشتن و اینجور چیزا بودم ... برعکس الان که مدت زیادیه که نهایت متنی که نوشتم کپشن پستای اینستاگرامم بوده ?

خلاصه جونم براتون بگه که دیروز در حال مطالعه کتاب شناسایی ترکیبات آلی بودم که یهووو چشمم افتاد به حیاط خونمونو و بازممم خیلی یهوویی تر یاد شعر سیب افتادم...

با خودم گفتم بذار ببینم هنوزم میتونم یه متنی چیزی بنویسم یا نه ? و این شد که آخرین متن این پست رو نوشتم... میدونم خیلی عالی نیست ولی میخوام بمونه به یادگار اولین نوشته ام از زمانی که شروع به نوشتن توی ویرگول کردم .

راستی شعر سیب و جوابیه هاش رو هم میذارم که اگه دوست داشتین مطالعه کنین:

تو به من خندیدی و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب‌آلود به من کرد نگاه
سیب دندان‌زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز
سال‌هاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرارکنان می‌دهد آزارم
و من اندیشه‌کنان غرق در این پندارم
که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت
_حمید مصدق_

از زبان دخترک:
من به تو خندیدم
چون که می‌دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی
پدرم از پی تو تند دوید
و نمی‌دانستی باغبان باغچه همسایه
پدر پیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان‌زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت: برو
چون نمی‌خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را..
و من رفتم و هنوز سال‌هاست که در ذهن من آرام آرام
حیرت و بغض تو تکرارکنان
می‌دهد آزارم
و من اندیشه‌کنان غرق در این پندارم
که چه می‌شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت
_ فروغ فرخزاد _

از زبان پدر دخترک:
او به تو خندید و تو نمی‌دانستی
این که او می‌داند
تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی
از پی‌ات تند دویدم
سیب را دست دخترکم من دیدم
غضب‌آلود نگاهت کردم
بر دلت بغض دوید
بغض ِ چشمت را دید
دل و دستش لرزید
سیب دندان‌زده از دست ِ دل افتاد به خاک
و در آن دم فهمیدم
آنچه تو دزدیدی سیب نبود
دل ِ دُردانه من بود که افتاد به خاک
ناگهان رفت و هنوز
سال‌هاست که در چشم من آرام آرام
هجر تلخ دل و دلدار تکرارکنان
می‌دهد آزارم
چهره زرد و حزین ِ دختر ِ من هر دم
می‌دهد دشنامم
کاش آن روز در آن باغ نبودم هرگز
و من اندیشه‌کنان غرق در این پندارم
که خدای عالم
ز چه رو در همه باغچه‌ها سیب نکاشت؟
_ مسعود قلیمرادی _

از زبان سیب سرخ:
دخترک خندید و
پسرک ماتش برد
که به چه دلهره از باغچه‌ی همسایه، سیب را دزدیده
باغبان از پی او تند دوید
به خیالش می‌خواست
حرمت باغچه و دختر کم‌سالش را
از پسر پس گیرد
غضب‌آلود به او غیظی کرد
این وسط من بودم
سیب دندان‌زده‌ای که روی خاک افتادم
من که پیغمبر عشقی معصوم
بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
و لب و دندانِ
تشنه‌ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
و به خاک افتادم
چون رسولی ناکام
هر دو را بغض ربود
دخترک رفت ولی زیر لب این را می‌گفت
او یقیناً پی معشوق خودش می‌آید
پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود
مطمئناً که پشیمان شده بر می‌گردد
سال‌هاست که پوسیده ام آرام آرام
عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز
جسم من تجزیه شد ساده ولی ذراتم
همه اندیشه‌کنان غرق در این پندارند
این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت
_ جواد نوروزی _

از زبان خدا :
او به تو خندید و من از آن بالا دیدم
تو به چه دلهره از باغچه پدرش سیب را دزدیدی
پیرمرد از پی تو تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به تو کرد نگاه
بر دلت بغض رسید
دل دختر با تو بود ولی گفت برو
و تو رفتی و…
به خیالش
پشیمان شده برخواهی گشت
اندک اندک سیب پوسید…
و بعدِ آن هر کسی حرفی داشت…
تو گفتی که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت
دخترک هم گفت:
که چه میشد اگر باغچه کوچک ما سیب نداشت
پدرش نیز گفت:
که خدا ز چه رو در همه باغچه ها سیب نکاشت؟
سیب داندان زده هم حرفی داشت
آیا…
این جدایی رابطه با او نداشت؟؟؟
هر کسی حرفی زد
حرف سیب بود که دلم آتش زد
یاد معشوق خودم افتادم
یاد آدم …
یاد محبوب خودم افتادم…
عاشقش بودم و شیطان تاب دیدن این عشق نداشت
شیطان دل و عقلش برد
او فریبش خورد
به خیالش میخواست با خوردن سیب عمری جاودانه ببرد
او سیب را چید
شیطان خندید
مرا بغض ربود
آدم از بهشتم رفت و لی…
چه کسی می گوید
این جدایی…
یا آن جدایی…
رابطه با سیب نداشت؟
_ مجتبی خلیلی _

از زبان پسر همسایه:
تو به او خندیدی و نمیدانستی
من به چه کینه از باغچه همسایه
تورا می دیدم
پدرت از پی او تند دوید
و نمی دانستی
رَشک من پدر خسته تو را آوُرد
من تو را آه کشیدم صد آه
آه من لرزه ای انداخت به دست تو
و لیک
سیب دندان زده از دست تو
اُفتاد به خاک
سیب دندان زده از گوشه دِیر
دل چون خون مرا
سخت آزَرد
دل من چون نَمدی سخت بسوخت
چون تو نمی دانستی
من تمام لب و خنده تو را
از برای دم و یک بازدمم می خواهم
و لیک…
خنده ات با پسری
که تمام نفسم را با خود برد
به سر و پا همه من را آشفت
و تو پر از بغض و پر از یاَسه ها
غم دور آن جفا را
سپری میکردی
و سالهاست که تو هستی و هنوز
حسرت لبخند تو آرام آرام
می دهد ازارم
وشدید…
گوشه ای از لب خندان تو را
من با هزاران ُامید
خواهانم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
"که چه می شد اگر باغچه خانه تان سیب نداشت"
_ هومن بهنود _

از زبان زمین:
دخترک خندید و پسرک ماتش برد
و من از این پایین در تماشا بودم
لرزش پاها را در دلم حس کردم
لرزش از دلهره ی دزدی سیب
لرزش از خنده ای با عشق و
من دل نگران
که درازای قدمهای بلندش را من
روی خود میدیدم
زمزمه های پدر را از او
من فقط فهمیدم
او به من پشت سر هم می گفت
که دهانت وا کن و مرا زود ببلع
که نبینم روزی دخترم با دگری
من نمیدانم چرا در لحظه
گردشم دور خودم متوقف شده بود
سیب دندان زده بر فرق سرم افتاد و
ناگهان چرخیدم!
من به دور خودم و مهر و زمان گردیدم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که مگر سیب بجز عشق چه داشت!؟!
_ ندا مظفری _

بنظرم قشنگی این شعر بخاطر دیدگاه های مختلف بعدشه... اینکه هرکسی اومده و از دیدگاه خودش چند جمله ای رو اضافه کرده بهش و داستان رو جذاب تر کرده

این متنی که در ادامه میخونین رو وقتی که پشت پنجره اتاقم نشسته بودم و به زندگیم فکر میکردم نوشتم. امیدوارم ک لذت ببرین.

آن روز که آن پسرک را دیدم ، سیب سرخی در دستانش بود و بر روی تنه ی درخت مان در باغ به فکر فرو رفته بود . نمی دانم! نمی دانم...
شاید دزدکی بود یا عاشق پیشه ای اما هر چه که بود گویی در دلم تلاطمی برپا بود که خود نیز معنای آن را نمیفهمیدم...
عقلم چندان درست کار نمی کرد و در این میان که از پشت پنجره به جهره ی دلنشین و اندام تنومند پسری که در لجظاتی کوتاه مرا شیفته ی خود کرده بود مینگریستم ، به فکر فرو رفتم و به جدال پر تمنای عقل و عشق گوش سپردم :
" عقل گفت :نه ! نه ! عشق در وجود تو جایی ندارد بانو ! عشق که در وجودت باشد به آتش میکشد تورا و گاه برای این عشق و قلب لعنتی مرا هم در زیر پای خود له خواهی کرد !
قلب گفت: قلب زن جایگاه عشق است و زنی که عاشق نباشد گویی که خون در رگ هایش جریان ندارد... وجود زن خواستگاه من است و تو ، ای عقل! وجودت گاه برای آزرده خاطر می سازد و گاه از وجود تو حیرتم برانگیخته می شود... عقل عزیز! عشق نماد آزادی است و این آزادی از وجود زن سرچشمه می گیرد... مگر تو نمی دانی که در ذات هر انسانی عشق نهفته است ؟! مگر تابحال عشق مادر و فرزند را به یکدیگر ندیده ای ؟! اما من در وجود هرکس به گونه ای خاص پدیدار می شوم ؛ در وجود زن عشق را چون مایه ی حیات می نمایم و در وجود مرد عشق نام دیگری می گیرد و نام دیگر آن غیرت است...
عقل گفت :آیا به نظر شما در بند عشق گرفتار شدن آزادی است ؟! آری دیده ام عشق را و گاه کمک یار عشق مادری بوده ام ، من زندگی عاشقانه را براساس این گفته می دانم و آن این است:"عاقلانه انتخاب کن ، عاشقانه زندگی کن". از نظر من این اساس زندگی است و زندگی باید بر این پایه استوار باشد.
قلب گفت: من هم با تو موافقم! اما عاشقانه که زندگی کنی باید چشم بر همه ی سختی ها ببندی و از آینده ترس نداشته باشی ، باید زندگی را فقط از روی لذت بخشش ببینی، باید...
عقل گفت: می دانم! می دانم! باید من را کنار بزنی و ب قاعده ی زندگی خود، زندگی را زیست کنی...
قلب گفت: آری
عقل گفت: باشد، هرچه تو می گویی ای عشق عزیز! ای تو که مانند اسمت دل به یغما می بری... باشد هرچه تو بگویی قبول است؛ فقط می توانی با وجودِ بی وجودِ من سازش کنی در وجود این آدمی؟!
قلب گفت: آری "
با صدای گوش نواز باران که گوشم را نوازش می داد از خیال جدال پرتمنای عشق درآمدم و باز به پنجره ی اتاق نگاه کردم. دیگر آن پسرک دیده نمی شد اما... آن سیب سرخ که نماد عشق آتشین را برای من داشت بر روی زمین به چشم می خورد و چنین به پایان رفت جدال پر تمنای قلب و عقل که با پیروزی قلب به عقل به پایان رسید و من، با زدن گازی بر آن سیب زندگی خود را با وجود عشق، دگرگون کردم... :)